22 december 2022

Fil. 1: 3 'Ik dank mijn God, telkens wanneer ik aan u denk'


Deze tekst verschijnt in beeld aan het begin van de verrassingsvideo die onze collega’s afgelopen zomer gemaakt hebben waarin zij en studenten herinneringen ophalen en hun dank uitspreken voor wat we voor hen betekend hebben en nog betekenen. Zo lief, heel hartverwarmend! We laten een paar collega’s en (oud)-studenten aan het woord:

Markus (oud-student, werkzaam op een basisschool in een afgelegen dorp): “Bedankt voor het grote aandeel wat jullie hebben gehad in het opbouwen van het onderwijs in het bergland van Papua, met name in Wamena hier op de hogeschool. We hebben veel geleerd van jullie. Dat dragen wij vervolgens weer over aan de nieuwe generatie. Ook heel erg bedankt dat jullie me geholpen hebben om de internationale klas in Nederland op de Driestar te volgen. God zegene jullie.”

Dorli (oud-student, collega STKIP): “Ik voel me ongelofelijk dankbaar voor het gezin van pak Pieter. Zij hebben zoveel gedaan hier! Door hun leven heb ik veel geleerd over God. En ook hoe ik hard moet werken. Mijn wens is dat ze in Nederland ook een getuige mogen zijn. Ik hoop heel erg dat ik ze nog een keer mag ontmoeten. Of dat nu hier in Papua is of in Nederland of anders in de hemel.”

Suzi (oud-student, werkt op het voortgezet onderwijs aan de kust): “Ik mis deze familie heel erg. Zij hebben zo’n groot hart voor ons hier in Papoea! Ik ben erg verdrietig dat ze nu terugverhuisd zijn en mis hen erg. Er zijn niet veel mensen zoals hen. God heeft hen hier gebruikt. Ze waren er altijd voor ons. Het was vast niet makkelijk voor hen om alles achter te laten wat ze hadden in Nederland en dan hier komen wonen om ons te helpen. Ik heb zoveel geleerd van pak Pieter, ik voel me erg gezegend. Hij was één van de redenen dat ik op school ben gebleven. Vooral het vak karaktervorming heeft mij veranderd. Ik heb geleerd hoe ik een getuige kan zijn en ook hoe je anderen kunt leren om een getuige te zijn. Dank jullie wel.”

Maryam (collega STKIP): “Pak Pieter en zijn gezin hebben mijn gezin enorm geholpen. Twee voorbeelden: Mijn man zat bijvoorbeeld regelmatig met een groot mes achter mij aan. Pieter heeft toen verschillende keren ingegrepen en uitgebreid met mijn man gepraat. Mijn man heeft het nooit meer gedaan. En ook hebben zij geholpen om mijn oudste dochter weer terug te krijgen die was opgeëist door familie aan de kust. Ik ben hen erg dankbaar.”

Rahel (oud-student, collega STKIP): “Allereerst wil ik dank aan God uitspreken, dat Hij familie Van der Wilt naar Papua heeft gebracht. Zij hebben veel betekend in mijn leven. Ik voel me erg gezegend. Mijn persoonlijke geloof is verdiept door de lessen van pak Pieter en de persoonlijke gesprekken die ik vaak met hem had. Ik wil ibu Jacomien speciaal bedanken, want ik weet zeker dat zonder haar steun pak Pieter zijn werk hier niet had kunnen doen. Ik ben ervan overtuigd dat zij ook van grote zegen in Nederland zullen zijn. Julia en Ivana ook erg bedankt voor alles. Het was leuk dat jullie mijn leerlingen waren toen ik jullie Indonesisch gaf. En van jullie leerde ik weer beter Engels. En wat genoten we altijd van de kleine Jesse die ons vaak op onze kamers kwam opzoeken.”

Tina (oud-student, werkt op het voortgezet onderwijs op een school aan de kust): “Ik heb van pak Pieter geleerd hoe je goed met je tijd om moet gaan, om verantwoordelijkheid te nemen en hoe je kunt ontdekken wat je roeping is. Verder heb ik veel geleerd over de bijbel en over het geloof. Pak Pieter kan dat op een eenvoudige en begrijpelijke manier uitleggen. Ik geef al 6 jaar les op deze school en ik probeer deze dingen dagelijks in de praktijk te brengen”.

Sepi (collega STKIP): “Pieter is een rolmodel voor ons. Van hem heb ik veel geleerd over hoe je een gezonde community opbouwt en hoe je een goede relatie kunt hebben met collega’s en studenten. Ik ben ook echt gegroeid in mijn geloof door de dagopeningen die Pieter regelmatig hield. Pieter is aardig, zorgzaam en staat altijd voor ons klaar. Of het nu voor collega’s is of studenten. Daar heb ik veel van geleerd. Ik hoop dat hij nog lang aan ons verbonden mag blijven.”

Onni (oud-student, directeur STKIP): “Ontzettend fijn dat we al zoveel jaren met elkaar samen mogen werken met hetzelfde doel: studenten op een professionele manier opleiden tot leerkrachten met onze God als bron. Het is niet altijd gemakkelijk geweest voor familie Van der Wilt. De aanloop hier naartoe was lang en moeizaam vanwege hun visum. Toch heeft God gebeden verhoord en mochten ze in 2011 hierheen komen. Ze lieten alles achter en kwamen op een nieuwe plek waar alles anders was. Een heel ander leven in een andere cultuur met een ander klimaat en andere mensen. Dit moet een groot offer zijn geweest. Dit gezin is in totale overgave aan God gekomen naar ons. Ze hebben altijd gezegd: God heeft ons hierheen geleid om ons hier te gebruiken. En dat heeft Hij ook gedaan. Ze zijn van grote zegen hier geweest en zijn dat nog steeds. Blijf een lichtend licht en een zoutend zout, waar jullie ook heengaan. Hopelijk komen jullie nog eens terug!”

Herolina (oud-student, werkt in een afgelegen dorp op een basisschool): “Ik dank God dat hij jullie zond in ons leven. Dank jullie wel voor jullie hart en commitment om God te dienen door ons te helpen. God heeft jullie de kracht gegeven om dit te doen. Dank voor je geduld met ons. Het mooiste wat Pieter heeft gedaan in STKIP is dat er lichtjes zijn ontstoken in harten van mensen en dat we nu ons licht uit mogen stralen overal in Papua. Hij heeft ons heel veel bijgebracht. Educatieve dingen, maar vooral ook over het leven met Jezus en de hoop die daaruit voortkomt. Heel erg bedankt. We zullen hier door blijven vechten!”

Seti (oud-student, werkt op een basisschool in de stad): “Ik heb heel veel geleerd van pak Pieter. Hij is jarenlang mijn mentor geweest. Als er iets was kon je altijd bij hem terecht. Bedankt wat jullie persoonlijk voor mij hebben betekend. Blijf alsjeblieft voor ons bidden, wij zullen dat ook voor jullie doen. “

Arni (oud-student, collega STKIP): “Ik heb jarenlang met Jacomien samengewerkt. Van haar heb ik geleerd hoe je een goede trainer en leerkracht kunt zijn. Pieter en Jacomien waren niet alleen collega’s van mij, maar ook goede vrienden. Wat hebben we veel afgepraat en afgelachen! Ik weet dat jullie nu op grote afstand van ons wonen. We zullen elkaar niet meer dagelijks spreken, maar de afstand zal onze vriendschap niet in de weg staan omdat we zo’n goede relatie hebben met elkaar! Jullie zullen altijd mijn grote broer en zus blijven.”

24 augustus 2022

Wamena 2022

Tsja, waar moeten we beginnen! Een blog over onze trip naar Papua. We kijken terug op een enorm mooie reis. We laten vooral de foto’s maar spreken.

Op het vliegveld in Wamena stonden een hoop collega’s ons op te wachten. Wat een heerlijk weerzien! Erg leuk om te zien dat Jesse sommige namen nog wist te herinneren. Die liep gelijk te stralen.


Aangekomen bij het MAF guesthouse hebben we onze koffers (vol kadootjes) neergezet, even snel opgefrist en direct naar STKIP gereden. Wat geweldig om weer op ‘ons’ complex rond te lopen en de mensen te begroeten (en te kunnen huggen). En natuurlijk even naar ‘ons’ huis (waar nu een Indonesische familie in woont). De inrichting is nog precies hetzelfde. Apart, maar ook leuk om te zien. De kids keken ernaar uit om poes te begroeten. Nou, dit filmpje spreekt voor zich hoe het weerzien was:

We laden de Strada vast vol met spullen uit ons huis die nog uitgezocht moeten worden. Wat een hoop. Dat lukt niet in 1x. Volgende week de rest maar. ’s Middags even snel wat boodschappen doen bij onze oude vertrouwde Ropan. In het guesthouse staat heerlijk eten klaar voor ons, gebracht door een lieve Amerikaanse vriendin .

We moeten ons erg inhouden om de kar niet vol te laden. Haha, het Wamena-hamster-gedrag is er nog niet helemaal uit. Want stel dat het binnenkort niet meer te verkrijgen is... En ’s avonds een heerlijke bungkus halen. Julia’s favoriet waar ze al zolang naar uit heeft gekeken: nasi goreng ikan asin.

Zondagmorgen gaan Pieter en Jacomien naar de kerk. De kinderen slapen nog na een jetlag van de reis vanaf NL en daarna nog een nachtvlucht naar Papua. De dienst begint om 9.00u en duurt tot 12.00u. Een lange zit, maar mooi om weer eens mee te kunnen maken. Het is in deze kerk de opening van de zendingsmaand. Er worden liederen gezongen over hoe donker het eerst was in Papua en hoe het Licht kwam met het Evangelie. Ook worden er dingen gedeeld door lokale zendelingen die in andere gebieden in Papua werken en een Indonesisch meisje deelt wat over haar zendingswerk in Korea. Indrukwekkend! Van elke stam, natie of eiland die in de kerk vertegenwoordigd is wordt iemand naar voren geroepen en er wordt uitgebreid voor het zendingswerk gebeden. 

Er wordt speciaal gevraagd om deze maand te bidden voor het zendingswerk in Papua, maar ook het zendingswerk wereldwijd wat ook door lokale mensen wordt gedaan. Na afloop spreken we wat mensen en schudden veel handen. Thuisgekomen is het nog stil in huis. We moeten alle 3 de kids wakker maken om 12.30u... Leve de jetlag, want vervolgens was iedereen wakker tot 1.30u ’s nachts.

Superfijn om ook weer samen te komen met andere missionaries bij WIF (Wamena International Fellowship). Er zijn veel blanken vertrokken maar gelukkig zijn er nog wat mensen overgebleven die we nog kennen en zijn er wat nieuwe gezinnen. Die klik die je hebt met ze, de verbondenheid die je voelt en de diepe gesprekken die je gelijk weer hebt. Dat is iets wat we echt wel missen hier in NL.


Pieter gaat ’s maandags gelijk aan het werk op STKIP. De rest van het gezin is de eerste paar dagen zoet met het uitzoeken van spullen. Wat een hoop zeg. Veel meer werk dan gedacht. Gelukkig helpen de meiden goed. Jesse vindt het maar lastig, die ziet zoveel moois en wil het het liefste allemaal meenemen naar NL! Maar we willen maar met 2 koffers terugreizen omdat we nog via Bali gaan, dus we proberen het te minimaliseren. We organiseren een sale en komen op deze manier van al onze spullen af. Iedereen blij. Dat is gedaan.


Vanuit NL hebben we een aantal dingen meegenomen om te doen omdat we bang waren dat we ons zouden gaan vervelen. Nou, dat was een behoorlijke misrekening, haha! We moeten zelfs een soort agenda bijhouden om alles in te passen wat we nog willen doen. Door het uitzoeken van de spullen zijn we al een paar dagen kwijt en we worden - heel lief - bijna elke dag uitgenodigd om ergens te komen eten. Zowel bij collega’s als missionary friends. Julia en Ivana nodigen hun 2 Papua vriendinnen Chunk en Gita uit om samen pizza’s te maken. Dit waren ze nog van plan om te doen in 2020 en daar is toen natuurlijk niet meer van gekomen. Dus dit kan ook mooi nu. Onze tuinman en hulp pak Keroko en ibu Ketina komen regelmatig langs. We genieten erg van al deze ontmoetingen!





Het is super om weer even met alles mee te mogen draaien. De school, de bijbelstudies, het samen eten, spelletjes doen met collega’s, library day van de internationale school (de meiden hebben staaaaapels boeken meegenomen die ze natuurlijk nooit konden lezen in een paar dagen, maar het idee was zo leuk. Al die leuke Engelse boeken die ze vroeger lazen). We organiseren zelfs nog een keer koor met onze pianist. Het voelt gewoon weer als vroeger. En wat het nog extra leuk maakt is dat de vorige directeur pak Sam met zijn vrouw Eirene ook op bezoek zijn. Zij wonen nu in Salatiga en waren na hun vertrek in 2018 niet meer in Wamena geweest. Echt onze oude club weer bij elkaar. Ontzettend genieten voor iedereen. En Jesse vindt het heerlijk om weer met zijn Papua vriendjes te kunnen spelen op het complex!





Op zaterdag is onze afscheidsceremonie. Een heuse kookput (al is het nu niet in een put, maar in oude benzinedrums want dat gaart sneller). Vrijdagmiddag is iedereen al druk met de voorbereidingen hiervoor. Elk mentorgroepje krijgt een taak. Van stenen en hout verzamelen tot het schoonmaken van groenten, het koken van de sambal of versieringen maken. Tot in de nacht gaan deze voorbereidingen door en ’s morgens om 6u brandt het vuur al om de stenen heet te maken. Wij hoeven niets te doen, dit alles allemaal speciaal voor ons. Een aantal oud-studenten zijn ook gekomen. Maar lang niet iedereen omdat sommigen ver weg in dorpen werken. Pak Sam gaat voor in de dienst. Zo fijn! Er wordt duidelijk onderstreept dat dit geen afscheid is, maar dat we samen een dankdienst vieren voor het feit dat we hier bijna 9 jr hebben gewoond en gediend. En het voelt ook echt niet als afscheid. Integendeel. De banden worden nog eens extra aangehaald. Met het koor zingen we nog een aantal liederen (klik hier) en we krijgen een video te zien met allemaal lieve boodschappen van collega’s en een hoop oud-studenten. We worden verwend met allerlei kado’s. Na afloop van de dienst eten we heerlijk van de kookput. Toen we nog maar net in Papua woonden vonden we zo’n kookput nog maar niks, maar in de loop van de jaren zijn we er erg van gaan houden. Er worden ontzettend veel foto’s gemaakt en iedereen geniet van het weerzien van elkaar. Sommige oud-studenten hebben elkaar sinds ons vertrek ook niet meer gezien.


Alumni van STKIP

Oude tijden herleven met het trainingsteam. Agu, Arni, Eirene en Jacomien.

Dan zijn de laatste paar dagen alweer aangebroken. De tijd gaat veel te snel! We zijn maar 11 nachten in Wamena. Dat had natuurlijk langer gekund, maar van tevoren wisten we absoluut niet hoe we ons zouden voelen. We zijn best met gemengde gevoelens erheen gegaan na alles wat er gebeurd was in het verleden. Maar gelukkig overheersen de positieve dingen en herinneringen op de meeste momenten. Daar zijn we heel dankbaar voor!

We proberen nog zoveel mogelijk dingen te doen. Nog even hier langs, nog even daar langs. Beetje winkelen, naar de kapper, kijken of Ivana’s schildpad er nog is (helaas niet meer, is weggelopen uit de vijver van het hotel), naar het witte zand, etc. Pieter moet ook hard werken om in korte tijd alles af te krijgen.

Les buiten

Bijbelstudie

We eten nog een laatste keer samen met de collega's. Speciaal hiervoor heeft pak Sam honderden satéstokjes gemaakt. Heerlijk 😍! 

Het STKIP team

En dan komt er toch een moment dat we een soort afscheid moeten nemen van alles 😢:
Dag vriendjes!

Dag huis!



Dag poes!

Dag Lucky2! (Lucky 1 z'n graf...)

Dag baby'tjes 💔

Dag motors!

Dag lieve collega's!!

Dag Wamena!!

We verblijven een nachtje aan de kust. Daar ontmoeten we nog een oud-student en eten bij ons favoriete tentje. Even de (beschimmelde) geur opsnuiven van de mall waar we altijd heengingen en met de (hete) taxibusjes meerijden. Vervolgens vliegen we via Makassar naar Bali. Daar genieten we nog even een weekje van een heerlijke vakantie. Daar zijn we echt wel aan toe!

En op 18 augustus verlaten we dan toch echt Indonesische bodem. We gaan Indonesië/Azië missen. Het heerlijke eten. De tropische vruchten. De vriendelijkheid en beleefdheid van de mensen. De liefde die ze tonen voor kleine kinderen. Het tempo van leven. De flexibiliteit van de mensen en wat afspraken maken betreft. Het gemak wat sommige dingen betreft, zoals een hoop mensen in een auto proppen (zonder gordel) of op de motor. De prachtige natuur en cultuur ervaren vanaf je motor. Geen AVG (haha, heerlijk!!). En natuurlijk onze collega's/vrienden in Papua en de diepe relaties die we opgebouwd hebben met mensen van daar en van over de hele wereld. Zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Conclusie: Dit voelde niet als afsluiting. Integendeel! Dit voelt ook als thuis. Wat sommige dingen betreft voelen we ons hier beter op ons plek dan in NL. We wonen nu in NL, maar de focus van ons werk (en ons hart) ligt in Papua. We passen niet meer goed in NL, maar buiten NL wonen is geen optie op dit moment (en in het buitenland wonen was heus niet altijd gemakkelijk). Maar ondanks de afstand blijven we aan elkaar verbonden. Pieter zal regelmatig heen en weer blijven gaan en we sluiten niet uit dat af en toe een deel van het gezin mee zal gaan voor kortere of langere tijd. Eén been in NL en één been in Papua. Heeft zo zijn voordelen maar ook zijn nadelen.

We gaan zien wat voor plannen God nog heeft voor onze toekomst! Hij heeft ons in elk geval rijk gezegend deze reis. Aan God alle eer! Dank voor jullie gebeden voor ons en voor deze reis. Hij heeft de gebeden zeker verhoord. Geen nare dingen meegemaakt, gezond gebleven, goede en veilige reizen gegeven (zonder gedoe op Schiphol), mooie dankdienst/afscheid gehad, veel dingen af kunnen maken en veel liefde ontvangen van onze lokale collega's/vrienden en missionary friends daar. We zijn echt in de watten gelegd. Deze weken voelden als: wel de lusten, niet de lasten. Heerlijk! En allerlei kleine verrassingen tussendoor die echt voelden als een knipoog van Boven...

29 juli 2022

Terug naar Papua!


Het is zover! We zijn onderweg naar Wamena. Fijn dat het eindelijk weer kan! Wie had gedacht dat het zolang zou duren voor we terug konden gaan om af te sluiten. Pieter is afgelopen januari/februari alleen terug geweest om les te geven. Dat was een gedoe met quarantaine e.d. We hebben gewacht tot de regels minder streng waren en zijn inmiddels in Jakarta aangekomen. Alsnog spannend om te reizen! In Jakarta hebben we 2 nachten geslapen. Pieter kon hier mooi in het archief duiken van de CMA voor zijn onderzoek. En we hebben natuurlijk lekker gegeten op de voor ons bekende plekken. Leuk om te zien dat er herinneringen terugkomen bij alle 3 de kids!

Vannacht hopen we door te gaan naar Wamena. Heel benieuwd wat het allemaal met ons gaat doen. Zullen veel gemengde gevoelens zijn met hele leuke momenten maar ook flashbacks. We waarderen het als jullie voor ons zouden willen bidden. Dat we een goede en mooie afsluiting mogen hebben als gezin en mogen eindigen met goede herinneringen i.p.v. dat de slechte steeds boven komen van de laatste periode daar. We hebben er tenslotte bijna 9 jr gewoond en ook veel mooie dingen meegemaakt. Het zal in elk geval super zijn om onze lokale collega's te zien! Volgend weekend hopen we de grote afscheidsceremonie te hebben met een kookput.

We hopen een dag of 10 in Wamena te zijn en dan via Sentani naar Bali door te reizen. Daar zullen we onze tijd in Indonesië afsluiten met een vakantie.  

Als jullie het leuk vinden ons te volgen: We zullen proberen elke dag updates te plaatsen. Dit zullen we voornamelijk doen via Jacomiens WhatsApp status en de verhalen van Facebook en Instagram. Stuur gerust een berichtje of verzoek als je die niet kunt zien.

19 juli 2022

Julia geslaagd

 
Joehoe!! Op 9 juni kregen we te horen dat Julia is geslaagd voor de Havo met mooie cijfers. We zijn ontzettend trots op haar! De overgang van internationaal onderwijs naar Nederlands onderwijs was niet gemakkelijk en de terugkeer naar Nederland ook niet. Superknap gedaan Juul! We hebben veel gebeden voor haar en God heeft onze gebeden verhoord. Heel dankbaar, ook voor alle mensen die haar hebben onderwezen. In NL, op de internationale school en de mensen die hebben geholpen met de homeschooling. 

We hebben hebben het gevierd door samen met de onderwijsvrijwilligers uit eten te gaan.

Tijdens de diploma-uitreiking werd ook het bedrag bekend gemaakt van de examenactie voor Karunia. Wow, wat een bedrag! Daar zijn we natuurlijk ontzettend blij mee. En ook wel trots op de rol die Julia hierin heeft gespeeld. 


Julia neemt nu een tussenjaar. Ze is aangenomen bij Youth With a Mission (YWAM) om een discipelschapstraining te gaan volgen in Amerika. Dit is een training van 3 maanden in Wyoming op een ranch met paarden. Daarna is er een mission trip van 2 mnd naar Kyrgystan. Ze hoopt dit te gaan doen van maart - juli 2023. De tijd daarvoor zal ze gebruiken om te gaan werken en om fundraising te doen hiervoor. We zijn blij en dankbaar dat ze het verlangen heeft om iets met mission te gaan doen. We bidden voor haar om duidelijkheid en leiding voor de toekomst. Mocht je haar nieuwsbrief willen ontvangen, stuur ons dan even een berichtje.

25 december 2021


 Iedereen fijne dagen toegewenst! 
Hier een videoboodschap voor de kerstdagen vanuit Wamena.

24 november 2021

We blijven in actie voor Karunia!

Lang geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben! Veel mensen vragen: hebben jullie je draai al een beetje gevonden in Nederland? En het antwoord daarop blijft lastig. Het eerste jaar was best fijn qua rust en genoten we van alle 1e keren, bijv. de seizoenen. Nu zijn we inmiddels alweer meer dan 1.5 jr terug en voelt het alsof alles wat moeizamer gaat. We kunnen onze draai niet zo vinden nee als we eerlijk zijn. We wortelen ons niet echt. Het huis waarin we wonen is natuurlijk ook maar voor tijdelijk en op termijn willen we echt wel graag een nieuwe missie gaan beginnen ergens in het midden van NL. We hebben nagedacht om nu alweer te gaan verhuizen maar dat is écht te vroeg voor de kinderen en te onrustig. We hebben nu afgesproken dat we hier blijven wonen totdat Ivana klaar is met school. Zij zit nu in VWO 3. En als het goed is blijven de mensen van wie we dit huis huren ook nog zo lang weg.

Pieter is nog steeds niet naar Papua geweest. De regels worden daar wel steeds soepeler, dus het lijkt erop dat het dit keer moet gaan lukken om eind januari daarheen te gaan. Als gezin hopen en bidden we dat we a.s. zomer terug mogen om afscheid te nemen. Het is gewoon moeilijk om deze hele fase overgeslagen te hebben. En vorige week hoorden we dat onze hond Lucky dood is gegaan. Dat was echt wel even een klap. Zeker de kids hadden er erg naar uitgekeken om hem weer terug te zien straks en we dromen allemaal regelmatig over terugkeer en dan komt Lucky altijd enthousiast aangerend. Dat zijn nare dingen die het allemaal niet gemakkelijker maken.

Afgelopen zomer waren er weer erg veel coronabesmettingen in Indonesië. Dat ging ook Papua niet voorbij. Er is groot wantrouwen ten opzichte van vaccins; veel Papua’s geloven dat je eraan komt te overlijden. Het resultaat: hele dorpen lagen ziek op bed en veel ouderen en kwetsbaren zijn gestorven. Inmiddels heeft de situatie zich verbeterd. Lokale collega’s denken dat dat komt doordat vrijwel iedereen corona heeft gehad. Door deze situatie moest STKIP de eerste twee maanden dicht blijven. Lessen werden alleen op afstand gegeven. Gelukkig konden eind september de studenten weer terug naar de campus en gaat alles weer zijn gewone gang.   

Papua en Karunia blijft ons na aan het hart liggen. Pieter heeft (gelukkig) nog elke dag contact met Indonesië vanwege zijn werk en onderzoek natuurlijk. Hij neemt steeds meer uren over van Netty. Julia zit in haar examenjaar en heeft plaatgenomen in de eindexamencommissie en heeft ervoor gezorgd dat Karunia dit jaar het goede doel is! Ze halen behoorlijk veel geld op met leuke acties zoals een sponsorloop (lopend naar school), lekkere dingen als frikadellenbroodjes, ijs en oliebollen verkopen in de pauze en binnenkort gaan ze een heuse ‘Calvins got talent’ organiseren. Julia en Ivana hebben afgelopen zomer met de kraanvogelchallenge 1196 euro binnengehaald!!

Jacomien werkt sinds deze maand voor een paar uur vast voor Karunia. Zij gaat de blogs verzorgen van Karunia op sociale media en steekt veel uren in haar zeepbusiness voor Karunia, die ontzettend goed loopt. Ook valt ze nog in als juf op verschillende basisscholen naast het vrijwilligerswerk voor Karunia, deelcafé De Buurvrouw en kledingzaak deeltwee. Genoeg te doen dus! Pieter begeleidt naast zijn werk nog een Syrisch vluchtelingengezin wat hij erg leuk vindt om te doen. Afgelopen juli mocht het gezin herenigd worden en zijn we ze op wezen halen van Schiphol. Heel speciaal!


Jesse heeft op school een dankdagactie gehouden voor Karunia. Papa en mama kwamen een presentatie houden op school en de kinderen hebben een stroopwafelactie gehouden. Deze heeft het mooie bedrag van 3000 euro opgeleverd! Dit schattige filmpje willen we jullie niet onthouden waarin Jesse wat dingen vertelt over Papua.


Vorige maand hebben we een ondernemersavond van Karunia gehad met 2 interessante sprekers: ds. Paul Visser en Henk-Jan Smits. Ook Julia en Ivana mochten iets presenteren. Er was Papua muziek en eten klaargemaakt door een familie uit Biak. Heerlijk weer even in die Papua sferen. Het rook echt zoals het eten wat klaargemaakt wordt in Papua! Hier een leuke terugblik met veel foto's.

We willen nog even twee acties onder de aandacht brengen. Deze week hebben we weer een heerlijke bakactie die altijd goed loopt en is er 10% korting op het gehele zeepassortiment van Karunia! Leuk om een keer uit te proberen. Verzending vanaf 30 euro is gratis. Het hele assortiment ligt in deelcafé De Buurvrouw die één dezer dagen de deuren weer zal openen (hou onze socials in de gaten, tijdens de openingsdagen is er in de winkel zelfs 20% korting!).

Prachtige kerstzepen van La O'deur voor 5,25 euro per stuk. Op bestelling leverbaar.

23 augustus 2021

Kraanvogel challenge

 

Julia en Ivana zagen een beetje tegen de zomervakantie op. Ze waren bang dat ze zich zouden gaan vervelen en bedachten een challenge: 1000 kraanvogels vouwen en 1000 euro ophalen voor Karunia. Ivana’s klas in Papua wilden dit een keer proberen maar zijn toen bij 300 al gestrand. Het leek Ivana leuk om dit nu wel een keer te halen. Via Karunia hebben ze een eigen link gekregen op hun website waarop het hele proces te volgen is. De stand is op dit moment 700 kraanvogels en 775 euro.

Tijdens onze vakantie in Zwitserland werd er gewoon doorgevouwen en op de camping is er ook gedoneerd. 
Julia en Ivana hadden flyers gemaakt in het Duits, Nederlands en Engels.

Ze gaan nog even hard door de laatste paar weken van de vakantie en we hopen natuurlijk dat het laatste stukje geld ook nog gedoneerd wordt! Helpt u mee? Doneren kan via de website van Karunia of via NL57 ABNA 0876 8877 79 t.n.v. Stichting Karunia foundation o.v.v. 'Kraanvogels'. Onder de sponsors worden een aantal leuke prijzen verloot. Iedere euro is een lootje, dus hoe hoger de donatie, hoe groter de kans om te winnen! In de eerste week van september worden de winnaars bekend gemaakt.



Update Wamena: Helaas konden we van de zomer niet naar Papua om afscheid te nemen en moeten we dit weer een jaar uitstellen. De Covidsituatie verslechterde erg snel en alles ging weer in lockdown. Momenteel zijn er ontzettend veel mensen ziek en sterven er veel mensen. Meerdere collega’s en een bestuurslid van ons zijn ziek (of net weer beter) of liggen zelfs in het ziekenhuis. Een mede-oprichter van Yayasan Oikonomos Papua ds. Malhus Nekwek is helaas aan corona overleden.


We maken ons best zorgen over de situatie daar. Dit is wat we voor ons zagen toen we besloten om te vertrekken vorig jaar maart. Alleen bleek het toen achteraf erg mee te vallen. Op één of andere vreemde manier doet deze variant het erg ‘goed’ in Papua. Het schooljaar op STKIP kan helaas weer niet op de gewone manier opstarten. We proberen veel digitaal te doen, maar lang niet alle studenten zullen de mogelijkheid hebben om online mee te doen. Bidden jullie mee voor onze collega’s en studenten en voor heel Papua en Indonesië? Het plan van Pieter om in september te gaan lijkt ook niet door te kunnen gaan. Misschien november? Of anders pas februari maar dan is het inmiddels al bijna 2 jr geleden dat we vertrokken. Voor Pieters werk echt niet fijn dat het zolang duurt voordat hij erheen kan. Ook hierin bidden we om wijsheid.