19 mei 2020

Online kledingbeurs voor Karunia

Vond u het ook zo jammer dat de kledingbeurzen niet door konden gaan? Er is nu een alternatief. Doe mee met de online kledingbeurs voor kinder- en dameszomerkleding en schoenen! Deze vindt plaats op 28 en 29 mei via Marktplaats.nl. Er zijn honderden artikelen in bijna alle maten en er zitten veel mooie items bij. Afhalen na 29 mei in Kapelle, volgens de coronarichtlijnen of verzendkosten koper.

100% van deze opbrengst is voor Stichting Karunia foundation. 




SPELREGELS ONLINE KLEDINGBEURS

1.      De online kledingbeurs voor kinderen en dames wordt gehouden op donderdag 28 mei en vrijdag 29 mei.
2.      De opbrengst van deze online kledingbeurs is 100% voor Stichting Karunia foundation t.b.v. ons onderwijsproject in Papua (Indonesië).
3.      Alle kleding wordt te koop aangeboden op Marktplaats.nl.
4.      Gebruikt u een laptop? Ga naar https://www.marktplaats.nl/u/karunia/40793048/. Op deze pagina vindt u gelijk al onze advertenties. Links staan filters waardoor u gerichter kunt zoeken, ook kunt u de gewone zoekfunctie gebruiken op deze pagina. Vergeet niet een filter weer uit te zetten als u verder wilt zoeken.
5.      Gebruikt u de Marktplaats app op uw telefoon? Zoek op ‘Karunia Kapelle’ en u ziet alle advertenties verschijnen. Links kunt u gelijk filters gebruiken en zoeken op de juiste categorie. Vergeet niet de filters uit te zetten als u weer verder wilt zoeken.
6.      De kleding wordt per opbod verkocht. Alle artikelen zullen uiterlijk woensdagavond 27 mei online staan. Neem gerust alvast een kijkje voor die tijd.
7.      Het kledingstuk gaat naar de hoogste bieder op vrijdag 29 mei om 22.00u.
8.      Tip: begin te bieden met een klein bedrag zodat je jouw favoriete items in de gaten kunt houden!
9.      Bieden na 22.00u op vrijdagavond 29 mei heeft geen zin.
10.   Gekochte kleding is af te halen in Kapelle op afspraak (karuniakleding@gmail.com) of verzendkosten koper. Retourneren of ruilen is helaas niet mogelijk.
11.   Kleding is in goede staat. Vlekjes of losse naadjes of verwassen wordt er bij vermeld (voor zover ik het heb kunnen ontdekken).

Veel winkelplezier!! En dank voor jullie interesse in onze stichting. www.karunia.org

6 mei 2020


= KARUNIA KLEDINGACTIE =


 Staat die doos met uitgezochte kleding bij u ook in de weg deze dagen? Vindt u het ook zo jammer dat de kledingbeurzen niet door konden gaan? Doneer deze kleding nu voor Stichting Karunia Foundation! De kleding wordt online verkocht en de opbrengst hiervan is 100% voor Karunia. Hiermee steunt u ons onderwijsproject van Yayasan Kristen Wamena (STKIP) in Papua.

We zijn op zoek naar:

-        SCHONE en niet kapotte, verkoopbare voorjaars- en zomerkleding. Kinderkleding maat 86 t/m 176 en dameskleding maat XS t/m XL. Ook schoenen zijn welkom.
-        I.v.m. de coronamaatregelen mag de doos/tas achtergelaten worden voor de deur op Opalstraat 12 in Kapelle of neem contact met ons op via karuniakleding@gmail.com.
-        Houd onze berichtgeving in de gaten om te weten wanneer de online verkoop begint!

Namens Stichting Karunia Foundation heel hartelijk bedankt!
Deel deze informatie gerust met vrienden in uw omgeving.

22 april 2020

Update

Het leek ons goed om een update te schrijven i.p.v. een nieuwsbrief (er is nog teveel onduidelijkheid over onze toekomst). Veel mensen hebben ons gevraagd hoe het met ons gaat, wat onze plannen zijn en hoe het met onze collega’s en studenten in Wamena gaat.

Allereerst even een bedankje van onze kant voor de goede ontvangst hier. We hebben meer dan 35 kaarten gekregen en de kast stond vol met lekkers bij aankomst! Verder willen we iedereen hartelijk bedanken van wie we spullen hebben gekregen of mogen lenen. Dat is heel fijn. God zorgt voor ons!

Het klinkt vreemd, maar voor ons is dit geen slechte tijd om in Nederland terug te komen. De eerste weken hebben we in zelf-isolatie doorgebracht en daar zijn we gezond uit gekomen. Het maatschappelijke leven en het sociale verkeer ligt goeddeels stil en dat is voor ons eigenlijk prima. Op deze manier kunnen we er langzaam een beetje in komen. We hebben veel tijd als gezin en hebben na een heel heftig halfjaar eindelijk een tijdje rust. We voelen ons wel een beetje vreemd en leeg. Een voordeel in deze tijd is dat we het gewend zijn om sterk op elkaar aangewezen te zijn als gezin, om te homeschoolen en om ’s avonds weinig tot niets op het programma te hebben staan. De komende drie maanden zullen we gebruiken als een soort verlof. Dat was sowieso het plan geweest wanneer we in juni waren teruggekeerd.

Mensen vragen zich misschien af wat we de komende maanden dan eigenlijk doen. Naast homeschooling betekent het dat we een enorme lijst moeten afwerken met praktische dingen die geregeld moeten worden: inschrijving bij de gemeente, inschrijving op scholen, gesprekken voeren, verzekeringen, bankzaken, zoeken van permanente huisvesting, spullen aanschaffen, enz. en dat kost  best wat tijd. Verder betekent het vooral acclimatiseren en wennen aan het leven in Nederland. Voor de kinderen is Nederland onbekend terrein en ook wij hebben bijna een heel decennium overgeslagen. Het is bekend dat re-integratie een lang proces is. Het is zoveel meer dan alleen een emotionele band doorsnijden en opnieuw opbouwen. Het vraagt om een complete heroriëntatie en daar zal veel bij komen kijken de komende jaren. Verder is Pieter nog steeds een aantal dagen per week aan het werk voor STKIP. Hij geeft nu les via Youtube en WhatsApp en heeft geregeld overleg met de collega’s in Wamena. Daarnaast kan hij nu veel tijd besteden aan zijn onderzoek.

Het is lastig iets concreets te zeggen over onze toekomst. Alles is op dit moment onzeker. We voelen ons een beetje vluchteling en zijn op dit moment volledig afhankelijk van de goedheid van andere mensen. Door ons plotselinge vertrek is er geen tijd geweest om werk of een huis te zoeken en deze Corona-tijd maakt dat er allemaal niet makkelijker op. Gelukkig lijkt er perspectief te zijn op een huis. Daarnaast zijn we al een tijdje aan het nadenken hoe we in de toekomst betrokken kunnen blijven bij STKIP en Papua. Pieter zal in het kader van zijn onderzoek nog verschillende keren terug moeten naar Papua en ook voor STKIP is het zeer wenselijk wanneer we betrokken kunnen blijven zolang er geen vervanger is gevonden. We hopen tegen eind mei meer te weten, maar ook hier geldt dat de Corona-crisis voor onzekerheid en uitstel zorgt. Maar we weten dat God een plan met ons leven heeft en daar blijven we aan vasthouden. Verder hopen en bidden we dat er een mogelijkheid komt om nog een keer terug te gaan als gezin om deze 9 jaar goed af te kunnen sluiten. We hebben veel collega’s, studenten of andere blanken niet meer gezien en dus niet goed afscheid kunnen nemen. Ook hebben we niet alles op kunnen ruimen in ons huis. Het huis wordt nu bewoond door een collega.

Sommige mensen vragen ons naar de situatie in Papua en Indonesië. Die ziet er niet goed uit. Er wordt in Indonesië erg weinig getest en daardoor lijkt het alsof er nog weinig Corona-zieken zijn. Het virus heeft zich echter al over het hele land verspreid en ook in Papua zijn al veel zieken. Officieel zijn er in Wamena maar 4 Corona-patienten, maar we vermoeden dat het er enkele honderden moeten zijn. En gezien de woonsituatie daar (grote families in kleine huisjes) en een hoge sociale mobiliteit is het waarschijnlijk dat het virus zich daar veel sneller zal verspreiden dan in Nederland. Wamena is vorige maand in lockdown gegaan, maar met name de Papua-bevolking trekt zich daar niet al te veel van aan. Veel mensen zijn hierdoor naar hun oorspronkelijke kampung getrokken en hebben zo waarschijnlijk meegeholpen aan een flinke verspreiding van het virus. Maar tegelijkertijd zijn dood en ziekte veel meer onderdeel van het dagelijks leven dan hier. Er sterven wekelijks zoveel mensen, dat de impact van het Corona-virus niet zo heel zichtbaar hoeft te zijn. Er zijn initiatieven opgezet door o.a. dominees om met heidense rituelen het virus uit te drijven wat natuurlijk erg zorgelijk is. Ook maken we ons zorgen over onze collega’s, studenten, hulp en tuinman. Het ziekenhuis in Wamena heeft twee IC-bedden en de artsen hebben weinig tot geen beschermende kleding. Inmiddels is er een initiatief gestart door missionaries ter plaatse om beschermingsmiddelen te (laten) naaien voor het ziekenhuis en om uit te delen onder de bevolking. Ook onze STKIP mensen zullen mondkapjes ontvangen. U kunt over deze actie meer lezen in het blog hieronder. Hartelijk dank aan diegenen die gedoneerd hebben. Donaties zijn nog steeds welkom hiervoor!

Julia en Ivana hebben meer dan 100 euro verdiend met een lege flessenactie voor het Wamena ziekenhuis!

Een MAF piloot brengt de eerste beschermingsmiddelen naar het ziekenhuis.

Er is genoeg geld om ook maskers uit  te delen aan de lokale bevolking. Social distancing is ontzettend moeilijk hier, dus hopelijk helpt dit enigszins!

16 april 2020

HELP WAMENA!!


Inmiddels zijn er 3 eerste officiele gevallen van corona in Wamena. Dat betekent een heleboel meer in het echt. Deze mensen liggen in het Wamena ziekenhuis. Er is een groot tekort aan beschermingsmiddelen in dit ziekenhuis. De situatie is zorgelijk. Een dokter van het ziekenhuis heeft een oproep gedaan voor beschermingsmiddelen.

Mijn Wamena vriendinnen (van verschillende zendingsorganisaties) zijn hard aan de slag gegaan met het naaien van maskers en kleren (van o.a. douchegordijnen) en hebben opdracht gegeven aan lokale naaiers om hetzelfde te doen in grote getale. Ook is er iemand bezig met het 3D printen van gezichtsschermen.

Helpt u ook mee? Een kleine gift kan al helpen. Vele kleintjes maken één grote! Dit kan via ons Karunia bankrekeningnummer met ANBI status: NL42ABNA0839205295 t.n.v. Stichting Karunia Foundation, o.v.v. Coronahulp Wamena.

Alvast heel erg bedankt! 

4 april 2020

Uit het dagboek van Jacomien

Januari 2020:
In het nieuws lezen we over een nieuw virus in China. Terwijl we in Thailand zijn voor counseling overlijdt in Thailand de eerste coronapatient. Jesse krijgt de dag voor vertrek koorts. Ik krijg gelijk een beetje zenuwen of er op vliegvelden temperatuurchecks zullen zijn, terugdenkend aan de Mexicaanse griep e.d. Maar dat blijkt nog te vroeg. Onderweg proberen we tickets naar NL te boeken voor juni en komen we erachter dat we nog weleens een probleem kunnen gaan hebben met Julia en Ivana’s paspoort wat in september afloopt en dus niet meer 6 mnd geldig is op het moment van reizen.

1e helft februari 2020:
Terug in Wamena beseffen we dat we voorbereidingen moeten gaan treffen voor ons vertrek in juni. Ook al zijn we er nog niet echt aan toe om over re-integratie na te denken na alle moeilijke maanden die achter ons liggen, we ontkomen er niet aan. Meerdere andere gezinnen uit Wamena zijn van plan om terug te verhuizen deze ‘zomer’ dus het één na het ander wordt te koop aangeboden. Ik maak vast mijn lijsten voor wat we mee willen nemen in de koffers en wat we willen laten verschepen en wat we willen verkopen. We boeken met veel pijn en moeite tickets naar NL die erg goedkoop blijken te zijn! 10 juni is de verwachte aankomstdatum. Met interesse volgen we het coronanieuws in China.

2e helft februari 2020:
Pa heeft een ongeluk met de brommer met Julia en Jesse achterop. Hij krijgt een medische evacuatie naar Jakarta en wordt daar geopereerd. Ik breng pa en ma naar Sentani en slaap daar in het MAF guesthouse. Er zijn 3 gastenkamers daar. We zaten in C nadat we geëvacueerd waren in september na de rellen en in B na de miskraam. Julia en ik maakten al ‘grapjes’ dat we benieuwd waren wat er zou gebeuren waardoor we in kamer A kwamen. Daar zit ik dus nu nadat ik pa en ma op het vliegtuig heb gezet. In Jakarta ligt pa op een volle zaal. Het ziekenhuis is overvol vanwege een dengue-uitbraak (was het echt dengue?). Ik vlieg terug naar Wamena en daar controleren ze inmiddels je temperatuur bij binnenkomst op het vliegveld. Op 29 februari komen pa en ma weer aan in Wamena. Pa heeft een akelig kuchje aan het ziekenhuis overgehouden en heeft koorts. Hij heeft gevraagd om een coronatest, maar de dokter in Jakarta schrok erg en zei dat dat nog niet kon. Hij komt gewoon door de controles heen en de corona-man op het vliegveld verzekert ons ervan dat er nog geen corona is in Indonesië, maar wij hebben onze twijfels.

Begin maart 2020:
We maken ons enigszins zorgen om de berichtgevingen rondom het coronavirus. Indonesië blijft lange tijd wit op de wereldkaart qua besmettingen. Dit is voornamelijk omdat er nog niet getest wordt in Indonesië. Op 2 maart zijn de 2 eerste officiële gevallen in Jakarta, maar het lijkt erop dat dit er veel en veel meer moeten zijn. Er wordt veel gereisd binnen Indonesië dus allicht komt het ook naar Papua. We houden onze jaarlijkse grote rommelmarkt en hebben gelijk een hoop spullen opgeruimd! Dat hoeft niet meer uitgezocht te worden. Fijn!

9 maart 2020:
In het Papua nieuws komen berichten dat buitenlanders Papua niet meer in mogen komen vanwege het coronavirus. Zij kunnen inderdaad het virus meenemen, maar wat van alle Indonesiërs die heen en weer reizen?? We maken ons een beetje zorgen om allerlei vrienden die in het buitenland zitten vanwege visa, gezondheidsproblemen of conferenties. Uiteindelijk wordt de regel niet gehandhaafd en kan iedereen blijven reizen. Broer Pieter is inmiddels in Jakarta en komt hierdoor niet meer terug naar Papua als hij slaagt voor zijn medical. Jakarta is zo goed als op een lockdown vanwege een corona-uitbraak daar. Pa lag daar anderhalve week geleden in het ziekenhuis en toen zou er nog geen corona zijn (???). We proberen onze collega’s en studenten instructies te geven over hygiëne.

Trump zegt dat Amerika stopt met vliegen op Europa. De bupati in Wamena stuurt brieven rond met informatie over het coronavirus. We volgen het Nederlandse nieuws en checken met onze families in NL. Velen doen het af als een hype en angst zaaien. Pieter en ik hebben onze twijfels hierbij en zeggen tegen elkaar dat Nederlanders nooit goed op een lockdown kunnen. Veel te eigenwijs en nuchter hiervoor.

13 – 15 maart 2020:
Wamena ladies retreat! Corona is vaak het onderwerp van gesprek. We hebben een ontzettend fijn weekend samen met onze missionary vrienden. Gezellig, fijn en relaxed. Niet wetende dat dit onze laatste ontmoeting zou zijn en dat velen van ons de week erna zouden vertrekken. (Achteraf prima dat we dit niet wisten, want dat zou alleen maar stress en verdriet betekenen dit hele weekend).


15 en 16 maart 2020:
Vrienden van ons moeten het land uit vanwege visa. Ze zouden naar Singapore gaan, maar het land sluit vannacht zijn grenzen. Ze besluiten naar Maleisië te gaan. Onderweg daarheen sluit ook dat land zijn grenzen. Ze vliegen terug naar Jakarta en wachten daar op een vlucht naar NL. Twee van hun kinderen krijgen koorts. Er zijn 1e verdachte gevallen in Papua. Buitenschoolse activiteiten lassen we af. De internationale school in Sentani gaat dicht. Wij maken ons een beetje zorgen om pa en ma. Europa gaat dichter en dichter. Zitten ze hier wel veilig? Maar nog meer maken we ons zorgen om onze lokale mensen. Al die maatregelen die ze nemen in westerse landen gaan hier helemaal niet helpen! Waar was je je handen als je geen zeep en schoon water hebt? En hoe ga je in quarantaine in een hut waar nog vele anderen wonen? Wat gaat deze ziekte hier doen waar zovelen kwetsbaar zijn omdat ze in rokerige hutten zijn opgegroeid of omdat ze een andere ziekte als HIV/Aids, tbc of malaria onder hun leden hebben??

In Nederland gaat alles in rap tempo. Eerst werd het handenschudden afgeschaft. Nu zijn inmiddels de scholen al dicht. We moeten er een klein beetje om lachen dat nu heel Nederland zit te homeschoolen... Een Zwitserse vriendin vraagt of we van plan zijn mijn ouders naar NL te sturen. Nee, zeg ik ferm. Geen sprake van. Ze blijven. Gaan we niet eens over nadenken. Als zij weggaan, moeten wij ook weg. Genoeg ellende gehad.

17 maart 2020:
Krijgen toch een beetje twijfels of pa en ma hier wel veilig zitten. Ze zijn 65+. Maar pa heeft zelfs misschien al corona gehad?? We horen alle hamsterverhalen uit Europa en Amerika en verwachten dat het in Papua ook best eens zou kunnen dat we een tijd niet om boodschappen kunnen. Dus slaan we in in de lokale supermarkt. Voor en na het winkelen moet je buiten handen wassen. We halen het record van 9 jaar. Nooit voor zoveel geld in 1x boodschappen gehaald!!


18 maart 2020:
Elke woensdag doen ma en ik een ‘opruimprojectje’ in huis. Vandaag alle oude post uitzoeken. Ze liggen in een la waar water in gelekt heeft en waar kakkerlakken het gezellig vinden. Ik word er een beetje verdrietig van. Zoveel lieve berichtjes van zoveel mensen! Ik maak wat foto’s van sommigen en daarna gaat het naar de brandstapel. We horen van een MAF gezin dat moet vertrekken omdat de man een auto-immuunziekte heeft. Ook een ander gezin geeft door dat ze naar de US gaan omdat ze eruit moeten vanwege visa. Versneld afscheid!! Meer en meer dingen worden gecanceld. Voelt niet fijn.

19 maart 2020:
STKIP besluit om na de toetsweek het complex af te sluiten zodat we nog door kunnen met de lessen op het complex, maar niemand meer eruit en erin. We horen van plannen om het vliegveld te sluiten. We worden eigenlijk wel een beetje zenuwachtig van alles. Pffft. Kunnen we dit aan? Kunnen we er in juni nog uit? We besluiten om Ketina en Keroko morgen uit te leggen dat ze voorlopig niet meer mogen komen en om hen een maand salaris mee te geven. Ik besluit om stille tijd te nemen in deze rare tijd en lees dit:

“Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.” Fil. 4: 6-7

’s Avonds krijgen we een brief van de NLse ambassade waarin Nederlanders in Indonesië worden opgeroepen om terug te keren naar NL. Dit is een bericht wat we niet naast ons neer kunnen leggen. Onze magen draaien zich om... Pa en ma besluiten gelijk om terug te gaan en boeken om.

20 maart 2020:
Na een zowat slapeloze nacht met veel bidden en huilen besluiten we dat we z.s.m. naar NL terug moeten. We lezen in het nieuws dat Amerika Amerikanen oproept om terug te gaan en Indonesië roept alle Indonesiërs op. Meer en meer landen gaan op slot. Dit gaat een zaak worden van een hele lange adem en we vrezen dat we in juni niet terug kunnen verhuizen als dit zo doorgaat. En in juli loopt ons visum af. Mede gezien het zware afgelopen halfjaar - met de rellen in september, de zwangerschap en miskraam daarna (en het ongeluk van pa) – besluiten we de knoop door te hakken. Dit was geen gemakkelijk besluit. We wilden het zo graag goed afsluiten en nog een paar ‘normale’ maanden hebben voordat we zouden vertrekken na 9 jaar hier gewoond te hebben. Maar wederom, Gods gedachten zijn hoger dan onze gedachten... We boeken de tickets om en schrikken van de omboekkosten. Maar we voelen dat we geen andere keuze hebben. Zeker omdat er een dreiging is dat de vliegvelden in Papua gaan sluiten.

We komen nog bij elkaar als koor. Ook dat moet plotseling afgebroken worden. Ik krijg geen noot uit mijn keel en loop huilend weg. Arni en Agu willen me troosten en huilen mee. Alleen zit er wel 1.5m tussen elk van ons. Zo akelig.

We horen van de TFC dat we in de pastorie mogen. Dat is heel erg fijn! We nemen afscheid van Ketina en Keroko. Zeker de laatste valt zwaar omdat Keroko 9 jaar bij ons in trouwe dienst is geweest. Hij mag op STKIP blijven werken voor een dag wat heel fijn is. Verder heeft hij geen inkomsten. Zijn vader zit bij de supermarkt te bedelen. We weten dat we met hem moeilijk contact kunnen houden in de toekomst. We voelen ons verantwoordelijk voor hem en denken na hoe we hem in de toekomst kunnen blijven ondersteunen.

- Twee grote vrienden, van het begin af aan -

STKIP besluit om per woensdag op volledige lockdown te gaan. Mijn maag besluit per direct hetzelfde.

21 maart 2020:
Weer een moeilijke nacht. Dus gaan we maar aan de slaappillen. Er gaat zoveel om in onze hoofden! We pakken dapper in en brengen allerlei spullen naar allerlei mensen weg. ’s Middags snel even langs de Kooijmans omdat ook zij plotseling vertrekken. Ivana moet toch echt even haar vriendin gedag zeggen. Zij gaan in Groningen wonen, dus niet naast de deur straks. We zijn ongeveer tegelijk gekomen met hen in 2011 en gaan nu ook tegelijk weg. Speciale vrienden!


22 maart 2020:
’s Morgens houden we een kerkdienst op STKIP. Pieter leidt de dienst over Ps. 23. Na de dienst maken we samen foto’s en komen Pieters mentorstudenten nog even om de koffie. We zien niet alle collega’s meer omdat niet iedereen op het complex woont. Dit is niet het afscheid waar we op gehoopt hadden. Het zou een mooie bijeenkomst worden met veel tranen en omhelzingen en natuurlijk een kookput. Nee dus. Een afscheid op gepaste afstand wat ongelofelijk vreemd voelt. Voelt niet goed. We krijgen allemaal het verlangen om een keer terug te komen om dit op een goede manier af te sluiten.


- Pieters mentorstudenten -

’s Middags komen we met een aantal mensen bij elkaar op de MAF base. Eigenlijk is de dienst gecanceled, maar toch willen een aantal vrienden graag voor ons bidden, ook voor onze kids die als MK (mission kid) tegen problemen aan zullen gaan lopen in hun ‘thuis’land. Heel fijn dat we dit nog even samen kunnen doen. Er vloeien tranen. Ook dit keer is niet iedereen aanwezig en kunnen we dus niet van iedereen persoonlijk afscheid nemen.


23 maart 2020:
De moed zakt een beetje in onze schoenen. Er moet zoveel uitgezocht worden! We besluiten dat we alleen de koffers inpakken en de verscheping klaarzetten (versturen komt later wel). Alle verkoopspullen zetten we bij elkaar. We kunnen nu ook geen sale houden. Een aantal kasten laten we voor wat ze zijn en die moeten dan later maar uitgezocht worden. We kunnen gewoon simpelweg niet alles in een dag of 4 afmaken! Dus dat geeft enigszins rust. Pieter zal sowieso (hopelijk) in ieder geval terugkeren. We voelen ons allemaal heel vreemd in onze magen. Onze damescollega’s hebben gekookt bij pa en ma en we mogen daar eten. Social distancing is moeilijk hier en we worden een beetje zenuwachtig. We moeten onderweg niet ziek worden! We horen dat vliegveld Wamena dichtgaat donderdag. Onze tickets staan op woensdag.

’s Avonds komen we erachter dat de tickets niet goed omgeboekt zijn. De betaling is nooit doorgekomen. Ok. Dit is echt niet leuk meer. Ons stresslevel gaat gewoon nog meer omhoog! Het lijkt wel of we bijna stikken. Na heen en weer gebel met Garuda en veel geduld blijken er nog tickets te zijn Papua uit op woensdag. Alleen moeten we dan 20u wachten in Makassar. Nou, dat moet dan maar. We zitten met pa en ma tegelijk tot daar en daarna gaan wij eruit. We betalen nog meer bij en krijgen de tickets in onze mailbox. Ook Pieter neemt een slaappil.

“Zeker, mijn ziel, zwijg voor God, want van Hem is mijn verwachting. Zeker, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn veilige vesting; ik zal niet wankelen.” Ps. 62: 6-7

24 maart 2020:
Het blijft spannend of de vliegvelden openblijven. Er is nu ook sprake van dat Sentani gaat sluiten. O wat zullen we blij zijn als we eruit zijn! De meiden zijn zo goed als klaar met inpakken. Ze mogen allebei vandaag nog even naar een vriendin in de stad ter afsluiting. Ze nemen Flip de schildpad mee en brengen die bij een hotel in een vijver. Ik ga nog even bij het grafje kijken achterin onze tuin. Ik huil.

Pieter en ik zitten elkaar ’s middags maar een beetje aan te kijken. We zijn eigenlijk klaar en willen weg. Onze heren collega’s hebben vandaag gekookt, maar we besluiten dat het beter is dat we het thuis opeten. We moeten niet teveel mensen meer tegenkomen, want we zijn nu een dag extra onderweg en we willen graag gezond blijven onderweg!


25 maart 2020:
Laatste nacht in Wamena. We staan vroeg op en vertrekken om 6.30u naar het vliegveld. Een aantal collega's brengen ons weg. Het is erg rustig daar. We checken in en betalen ons overgewicht. We zien weinig beweging bij het vliegtuig maar na een poos gaan gelukkig de voorbereidingen in gang.

- Een laatste knuffel - 



Rond een uur of 8.30u stijgen we op. We zijn ongelofelijk blij en dankbaar dat we eruit zijn! Maar de manier waarop is zeer vreemd natuurlijk. En zo een akelig idee dat we onze collega’s, studenten en vrienden zo achter moeten laten in Wamena! In Sentani is het ook niet druk. We moeten een aantal uur wachten en zien veel blanken die ook vertrekken. Buzz en Myrna komen pa en ma’s paspoorten nog brengen en gelukkig kunnen we hen nog even gedag zeggen. Al onze bagage mag mee! 160 kg in totaal aan ruimbagage. Doordat we frequent flyer zijn hebben we wat extra kilo’s gespaard dus gelukkig hoeven we niet bij te betalen. Op het vliegveld komen we een oud-student tegen die gelijk in tranen uitbarst. Weer kunnen we elkaar niet vasthouden. In het vliegtuig zitten we allemaal zowat in een andere rij. Vreemd. Het originele plan was waarschijnlijk om de middelste stoel leeg te laten, maar die zijn op het laatste toch nog volgeboekt. Hm, meer kansen om het virus te verspreiden lijkt mij... 


Ik zit naast de wc en vind het niet prettig dat iedereen in de rij staat voor de wc. Wij zijn zowat de enigen zonder masker. In Makassar zeggen we pa en ma gedag. Gelukkig kunnen zij wel door, want pa’s vinger is inmiddels aan het ontsteken. Hopelijk kunnen ze door zonder koorts! Bij binnenkomst in Jakarta moeten we 2x door een poortje waar we gesprayd worden door een ventilator met desinfecteerspul erin. Interessant. Terwijl we op onze bagage wachten trekt een man naast Pieter zijn masker af om eens even lekker flink te niezen in Pieters richting. Dank je wel...

Onderweg zijn we meerdere keren getemperatuurd. Ook bij de ingang van het hotel. Blijft spannend allemaal! We horen dat Sentani vanavond ook op slot gaat. God zij dank dat we er vandaag uit konden! We voelen ons ongelofelijk moe en zijn eigenlijk wel blij dat we vannacht even kunnen slapen.

26 maart 2020:
Onze vlucht naar Jakarta gaat eerder. Hierdoor moeten we wel langer wachten in Jakarta. Ik neem een Paracetamol in. Ik word te zenuwachtig van al die temperatuurchecks... We horen dat pa en ma veilig zijn aangekomen in Amsterdam. Gelukkig. We komen moeiteloos door de douane heen. Nu geen enkel probleem natuurlijk dat Julia en Ivana’s paspoorten al bijna aflopen! We proberen de uren te doden in Jakarta. Ik heb erg last van mijn allergie en heb moeite om zo weinig mogelijk te hoesten onderweg. Jesse heeft er geen last van en hoest en niest eens een paar keer flink tot grote schrik van ons en de mensen om ons heen. We zullen blij zijn als we in de pastorie naar hartelust mogen hoesten en niezen, haha!! Helaas heeft het vliegtuig vertraging. We zijn erg moe en Jesse is in slaap gevallen. We maken onze eerste culturele fouten tussen al de wachtende Nederlanders en dat maakt ons een beetje zenuwachtig voor NL. Rond middernacht kunnen we boarden. Het vliegtuig zit overvol. Afijn, nu maakt het niet meer zoveel uit. We gaan er toch in Amsterdam uit. We slapen/dommelen allemaal een aantal uren en de vlucht van 13.5 uur is gelukkig goed te doen.

27 maart 2020:
Boven NL horen we dat het 4 graden is. Brrrr. Helemaal niet meer aan gedacht dat het in NL koud is! Ik heb zowat al mijn kleren in Wamena achtergelaten en al helemaal niets met lange mouwen bij me. We gaan door de controles heen. Ook hier blijkt social distancing lastig. Een vliegveld is niet de juiste plek om te zijn nu in deze tijd en wij zijn door 6 vliegvelden heengekomen! Alles gaat vlug omdat het niet druk is. We halen onze bagage op en lopen richting de deuren. HET moment waarvan je altijd gedroomd hebt: je komt THUIS na 9 jaar!!!! Je TFC en familie staan popelend te wachten met een spandoek, ballonnen en lekkers en je valt elkaar in de armen. Tranen omdat je hier nu staat, (zonder dikke buik). NIETS van dit alles. De deuren gaan open en ... er staat niemand.

Verdwaasd kijken we om ons heen. Het is rustig op het vliegveld. We krijgen contact met Harmen en die komt naar ons toe. Andrea is nog onderweg. Ook hen begroeten we op afstand. We hebben zin in iets en willen iets kopen. De 1e keer naar een winkel in NL is altijd spannend. Weten we nog hoe het betalen werkt? Hoe moet het ook alweer allemaal? Buiten de winkel hangen wel 10 posters op met coronaregels. Oei. Dit zie ik gelijk niet meer zitten. Dat maakt het allemaal nog ingewikkelder! Gelukkig is Harmen bereid om mee te lopen en aanwijzingen te geven. Zo. Ik hoef gelukkig de 1e twee weken niet naar de winkel. Veel te ingewikkeld. Terwijl we naar de auto lopen zwaait er iemand vanuit de verte. Marcel Kooijmans!! Dat is grappig. Een leuk weerzien. Zij zijn eergisteren aangekomen en hij moest een huurauto terugbrengen naar Schiphol. Heel grappig. NL is dus inderdaad erg klein.


In de pastorie wacht ons veel lekkers, leuke verrassingen en lieve kaartjes. Heel fijn om hier nu te zijn!

27 maart – 3 april 2020: 1e week quarantaine:
We kiezen ervoor om in quarantaine te gaan, ook al is dat niet verplicht. We willen zelf aansterken na alle stress en weinig slaap om deze ziekte eventueel aan te kunnen en grote kans dat we onderweg besmet zijn geraakt. We horen van verschillende mensen in Wamena en Sentani dat die ziek zijn geworden en ook de familie van Burg. Lijkt allemaal op corona. Binnenblijven dus.

We hebben niet al teveel last van de jetlag. We vallen wel een beetje in een gat. We hadden in Wamena de laatste week maar 1 gedachte: eruit! Superdankbaar dat we nu hier zijn in een heel fijn, groot huis. Daar mogen we gelukkig in ieder geval de 1e 3 maanden in. Maar wel een rare situatie. We kunnen familie en vrienden niet goed ontmoeten. Stiekem waarschijnlijk toch gedacht dat NL ‘normaal’ zou zijn, maar verre van dat. Kids zijn niet echt gemotiveerd om school te doen. Dit schooljaar was een zeer vreemd jaar met heel erg veel stress.


We wilden zo graag nog een aantal ‘normale’ maanden in Wamena voordat we weggingen. We hadden allerlei plannen over hoe we ons afscheid wilden doen. We hadden lijstjes met spullen die we nog wilden kopen in Indonesië om mee te nemen naar hier. Ik wilde nog erg graag naar de kapper (veel goedkoper in Indonesië), we zouden nog mooie gezinsfoto's maken in Wamena, we zouden een paar dagen in Sentani en in Jakarta verblijven om daar nog wat leuke dingen te doen en afscheid te nemen, enz. enz. Maar niets van dit alles. We hebben in ‘stijl’ Wamena verlaten... Ach. Afijn. Niemand die nu op ons let. We lopen rond in kleren die al jaren uit de mode zijn, haar op half 12. We hoeven nog niet naar de winkel en kunnen dus zeer rustig aan het NLse leven wennen! Elk nadeel heeft een voordeel.

We proberen ons te focussen op het feit dat God een plan heeft met ons leven. En dat Hij een goede toekomst voor ons voor ogen heeft. Want kijkend naar de toekomst kunnen we in paniek raken. Hoe moet het nu verder? Wat als Pieter werkeloos raakt? Hoe gaan we financieel rondkomen de komende maanden? We krijgen af en toe wel flashbacks van 2008 toen de financiële crisis uitbrak en Pieter werkeloos werd. Verschil alleen is dat Pieter toen recht had op een WW uitkering en nu hebben we niets opgebouwd...

Onze lichamen zijn geland in Nederland. Nu onze hoofden nog... Maar dat schijnt nog wel een poosje te gaan duren.

26 maart 2020

Terugkeer naar Nederland

*ZELFISOLATIE t/m 10 april*

Beste allemaal,

We zijn onderweg naar NL. We hebben een ontzettende heftige week achter de rug nadat de ambassade donderdagavond de oproep deed aan Nederlanders in Indonesie om terug te keren naar NL i.v.m. de coronacrisis. Wel of niet doen? In juli loopt ons visum af en in juni zouden we sowieso terugverhuizen. Uiteindelijk besloten om te gaan. Een enorm moeilijke keuze! Huis inpakken en afscheid nemen zonder elkaar aan te mogen raken. We schrijven later een update.

We hopen vandaag vanaf Makassar verder te reizen naar Jakarta en daarna gelijk door naar Amsterdam. We zijn dankbaar dat we nog konden vliegen. De vliegvelden sloten zich letterlijk achter ons. Wamena en Sentani zijn afgelopen nacht dichtgegaan. Bidden jullie mee dat we onderweg gezond mogen blijven?

We mogen in de pastorie aan de Opalstraat in Kapelle verblijven de eerstkomende paar maanden. Dat is ontzettend fijn! We gaan de eerste 2 weken na aankomst in zelfisolatie. We moeten even op krachten zien te komen en proberen ons immuunsysteem wat op te pompen om deze ziekte aan te kunnen! (Als we het al niet bij ons hebben. Maar dan weten we dat ook gelijk). We hebben pas vanaf 9 april (goed) internet. Dus contact zal misschien lastig worden. Maar we kijken er zelfs even naar uit om tot onszelf te kunnen komen.

Nog even geduld dus voordat we elkaar (op gepaste afstand) kunnen ontmoeten!
Dank voor jullie gebeden en meeleven!

Pieter & Jacomien, Julia, Ivana en Jesse van der Wilt

27 februari 2020

Ongeluk

Geschreven door Julia

We waren op weg naar de MAF base om daar Nederlands en ballet te doen. We gingen over een tweebaansweg met een middenberm waar planten in stonden. Toen we ongeveer op de helft waren begon een fietstaxi voor ons opeens naar rechts te draaien. Er was een opening in de middenberm. Omdat we er zo dicht opzaten hadden we geen tijd meer om goed te remmen. We reden niet heel erg hard maar als een fietstaxi eenmaal draait kan hij niet stoppen. Het volgende moment hoorde ik een klap en voelde ik de motor onder me vandaan glijden. Ik weet nog dat ik de lucht en mijn benen tegelijk zag. Ik rolde nog een tijdje en toen zat ik opeens voorovergebogen op de andere weghelft (om de berm heen zitten stoepranden, maar gelukkig kwamen we daar niet op terecht). Op dat moment dacht ik dat mijn benen het nooit meer zouden doen. Toen ik opa zag schrok ik heel erg. Ik zag dat zijn bot uit zijn pink stak en zijn gezicht zat helemaal onder het bloed. Jesse was heel hard aan het huilen, maar ik zag gelijk dat hij niet erg gewond was.

Twee mannen hielpen mij overeind en toen ik bijna omviel hield een vrouw mij goed vast. Er kwamen gelukkig gelijk veel mensen aanlopen om te helpen. Iedereen zei dat we naar het ziekenhuis moesten gaan, maar ik wilde dat niet. Ik wist dat we in het ziekenhuis helemaal vedwaald zouden raken en ze zouden ons niet goed kunnen helpen. Er stopte gelijk een wit taxi busje en bood aan om ons naar het ziekenhuis te brengen. Ik zei dat we naar de MAF base moesten gaan, maar ze snapten het niet. Op de MAF base zouden ze ons kunnen helpen wist ik zeker. Ik probeerde het uit te leggen, maar mijn Indonesisch ging echt niet. Toen kwam er een Indonesische vrouw op me af en ze begon vloeiend Engels tegen me te praten. Ze wist waar MAF was en vroeg wat er was gebeurd. Ik vroeg of ze mee kon rijden in het taxi busje zodat ze kon helpen met de weg wijzen. Jesse was hard aan het huilen omdat zijn mond vol met grind zat. Ik haalde het ergste eruit en iemand gaf hem water. Jesse werd bij iemand op schoot gezet in het volle busje en wij klommen er ook in. Ik had ervoor gezorgd dat ik alles had. Mijn fles was door de val weggerold en lag tussen de planten maar ik wilde niet zonder spullen weg. Alleen de motor bleef achter, maar dat kon niet anders. We werden afgezet en we hoefden niet te betalen.

Het eerste huis op de MAF base is een guesthouse en daar zaten de Schafers in. Zij waren weer in Wamena omdat er weer werd gedreigd om hun huis af te branden. Ik wist dat waarschijnlijk alle mannen niet thuis waren bahalve uncle Craig Schafer. Dus liepen we naar hun huis. Jesse huilde nog, maar wel minder. Toen we aanklopten schrokken ze natuurlijk heel erg. Uncle Craig ging gelijk een auto regelen om naar tante Wijnanda te gaan (voor 1e hulp) en aunt Joy Bryant nam Jesse mee om hem rustig te houden. Eerst trilde ik nog heel erg, maar toen ik ook weer rustig was ging ik naar aunt Joy waar Ivana school aan het doen was. Ivana en Reagan waren gekomen en samen gingen we naar de Bryants hun huis. Jesse was gestopt met huilen en was film aan het kijken. Toen papa aankwam begon hij wel weer te huilen, maar het ging met hem wel goed. Mijn been en voet bloedden nog een beetje en mijn enkel begon zeer te doen. Mama kwam ook nadat ze oma naar opa had gebracht, maar ik zag haar niet lang. Zij moest snel spullen van opa en oma ophalen zodat ze geevacueerd konden worden. Er stond al een MAF vliegtuig klaar. Papa nam Ivana, Jesse en mij mee en wij gingen naar huis. We moesten eerst nog de motor ophalen maar volgens de mensen was die al weg. Later hoorden we dat de Engelssprekende vrouw hem bij de MAF base had gebracht.

Toen we thuis weggingen had ik steeds een naar voorgevoel dat we een ongeluk zouden krijgen. Op het moment dat ik door de lucht vloog was er iets dat tegen mij zei: zie je wel, het is echt. Daardoor voelde het zo echt.

Mama is meegegaan naar Sentani met opa en oma en heeft hen daar op het vliegtuig naar Jakarta gezet. De middag erna was ik steeds heel bezorgd om opa, maar toen hij in het ziekenhuis was wist ik dat hij veilig was. Hij is daar geopereerd. Ik was blij dat hun reis goed was gegaan en dat zo veel mensen hadden geholpen.



24 december 2019

Update

De laatste keer schreven we over de geweldadigheden in Wamena op 23 september. Inmiddels zijn we alweer drie maanden verder. Langzaamaan is het leven in Wamena weer op gang gekomen. Vluchtelingen zijn weer teruggekomen, maar velen zijn nog steeds weg, zowel Indonesiërs als Papua’s. Er is nog steeds enorm veel wantrouwen: Mensen van andere eilanden zijn bang voor Papua’s, Papua’s zijn bang voor leger en politie en de politie en het leger wantrouwen westerlingen. Er zijn wel mooie verhalen van Papua’s die Indonesiërs hebben gered of hebben opgevangen, maar er is maar weinig toenadering tussen beide groepen.
De nasleep van dit alles heeft best een flinke impact op ons gezin en onze collega’s en studenten. Het kost tijd om dingen te verwerken en weer verder te gaan met het leven. Daar kwam bij dat Jacomien kort na deze toestanden zwanger bleek te zijn. Aangezien haar zwangerschappen meestal een behoorlijke lijdensweg zijn, maakte dit de laatste twee maanden nog zwaarder. Ook voor de kinderen was het niet makkelijk. Ze hebben dingen gezien en dingen gehoord die ze beter niet hadden kunnen zien of horen en hebben zich meerdere keren echt onveilig gevoeld. Ze slapen nog steeds slecht en zijn erg moe.
Een week of twee geleden ging het met Jacomien steeds slechter, uiteindelijk belandde ze thuis aan het infuus. Een paar dagen daarna knapte ze gelukkig vrij snel op. Maar kort daarna bleek dat het kindje niet meer leefde en met ongeveer 13 weken overleden is. Een dag later zijn we naar de kust gegaan naar het ziekenhuis, waar de diagnose werd bevestigd. Een enorme zware boodschap, zeker na de laatste moeilijke maanden. In 2015 hebben we ook een miskraam meegemaakt, we wisten dus precies hoe zwaar en moeilijk het proces van rouwen en verwerken zou worden. En vooral Jacomien heeft al zo weinig energie!
Afgelopen week hebben we het baby’tje in de tuin achter het huis begraven, naast z’n broertje/zusje. Heel moeilijk en verdrietig om dat te doen, maar ook heel goed om als familie hier samen mee bezig te zijn. We hebben samen nagedacht over Jesaja 65 vanaf vers 17. We kijken uit naar de dag dat God alle dingen nieuw zal maken en we deze twee kinderen zullen ontmoeten!
Het proces van rouwen en de draad weer oppakken is moeilijk. De combinatie met de traumatische ervaringen van 23 september, de drukte van het dagelijkse leven en 2.5 jaar geen fatsoenlijke vakantie, hebben ervoor gezorgd dat we emotioneel behoorlijk uitgeput zijn. De komende twee weken gaan we op vakantie naar Bali. Ook denken we na over eventuele counseling voor het hele gezin. De meest voor de hand liggende optie is om naar Thailand te gaan, waar professionele hulp voor missionaries te vinden is. We hopen binnenkort hier meer duidelijkheid over te krijgen. Bidden jullie mee voor een praktische en financiele oplossing hiervoor?
Gelukkig zijn afgelopen maand de ouders van Jacomien aangekomen om ons de komende maanden te helpen met de homeschooling van de meiden. Dat helpt enorm! Ook fijn dat ze juist in deze moeilijke periode bij ons zijn om ons te ondersteunen.

We willen jullie bedanken voor jullie meeleven, gebed en financiele ondersteuning het afgelopen jaar.

We wensen jullie allemaal goede en gezegende Kerstdagen toe en alvast een voorspoedig 2020!

7 oktober 2019

Noodhulp Wamena

We zijn weer terug in Wamena! Pieter is vorige week maandag al teruggevlogen, Jacomien en de kinderen met Joppa zijn op zaterdag gekomen. Fijn om weer naar huis te gaan, maar wel met een vreemd gevoel in de maag. Voor Joppa, Jacomien, Julia en Jesse was het een hernieuwde kennismaking met de weg waarover ze twee weken eerder geëvacueerd waren. Voor Ivana was het de eerste keer om dat allemaal te zien. Wat is er veel schade!


Uit het vorige blog werd wellicht niet helemaal duidelijk wat het probleem was. De afgelopen twee maanden is het op veel plaatsen onrustig geweest in Papua. Dat alles begon met het molesteren van een groep Papua-studenten in Java, waarbij racistische scheldwoorden zijn gebruikt. Een kettingreactie van demonstraties en opstanden in Papua was het gevolg. In de tussentijd zijn veel Papua-studenten met hun studie op de andere eilanden gestopt en teruggekeerd naar Papua. Tot nog toe leek Wamena buiten schot te blijven, maar op 23 september sloeg de vlam ook hier in de pan. Scholieren in het middelbaar onderwijs gingen massaal de straat op, waarschijnlijk onder aanvoering van deze teruggekeerde studenten. Toen de politie in de lucht ging schieten, brak er chaos uit, werden winkels in de brand gestoken (over het algemeen in handen van niet-Papua’s) en werden Indonesiërs van andere eilanden gemolesteerd en vermoord. De situatie is zeer complex en het is moeilijk te zeggen wat er werkelijk gebeurd is.

Uit de officiële gegevens blijkt dat er 787 huizen en winkels zijn afgebrand. Daarnaast nog eens meer dan 200 auto’s en motors. De afgelopen weken zijn 16.000 mensen (voornamelijk Indonesiërs) met het vliegtuig geëvacueerd. Een onbekend aantal Papua’s is de stad uitgevlucht, op weg naar hun dorpen. Sommigen hebben dagenlang moeten lopen. Halverwege vorige week kregen we bericht dat een vrouw met drie kinderen was gearriveerd in Kosarek, zes dagen lopen hiervandaan. En zij waren de eerste in een lange stoet. Het officiële dodental staat op 32, de overgrote meerderheid zijn mensen van andere eilanden. Er gaan geruchten dat het aantal Papua slachtoffers veel hoger zou liggen, maar die berichten zijn niet bevestigd. Gelukkig zijn er onder collega’s en studenten geen slachtoffers gevallen, hoewel één van hen maar net het vege lijf kon redden samen met zijn hoogzwangere vrouw en kind.

Gelukkig verbetert de situatie in de stad elke dag. Pieter kwam een week geleden aan en toen zag vooral het deel van de stad aan onze kant (waar de meeste schade is) er uitgestorven uit. Maar elke dag komen er weer een paar verkopers bij die hun spullen uitstallen voor de uitgebrande winkels. Er is hard gewerkt om de electriciteit terug te brengen, want de kabels waren op veel plaatsen gebroken en transformators waren verbrand. Wonder boven wonder was de stroom op donderdagavond alweer terug! De vluchtelingencentra op de leger- en politiebases zijn grotendeels leeg, de meeste mensen zijn uitgevlogen of keren weer naar hun huizen terug.

Met een groepje collega’s en studenten die op de campus zijn gebleven heeft Pieter een aantal activiteiten opgezet. De eerste dagen hebben ze voedselpakketten uitgedeeld in een aantal kampungs buiten de stad waar veel Papua’s naartoe zijn gevlucht. De verwachting is dat deze vluchtelingen op redelijk korte termijn naar hun huis in de stad kunnen terugkeren, maar het is afwachten wanneer vluchtelingen die veel verder weg zitten terug zullen keren. Daarnaast wordt er een dagelijks sportprogramma georganiseerd voor de jeugd hier in de buurt. Velen van hen hebben traumatische dingen gezien, gehoord of meegemaakt. Door middel van deze activiteiten en persoonlijke aandacht proberen we ze te helpen om de dingen die ze hebben meegemaakt te verwerken.



De komende dagen zullen we beslissen wanneer de lessen op STKIP weer van start gaan. Waarschijnlijk is dat begin volgende week. We zullen eerst de tijd nemen om met elkaar te praten over wat er gebeurd is en het samen proberen te verwerken. Er zijn plannen om de komende weken slachtoffers te blijven helpen, bijvoorbeeld met het ruimen van puin, maar omdat de meeste eigenaren (nog) niet terug zijn gekeerd, moeten we kijken of dit mogelijk is.

Inmiddels proberen we zelf het gebeurde ook een plaats te geven. Dat kost tijd! Ieder gaat daar op zijn eigen manier mee om. Het gevoel van veiligheid is deels verdwenen en je bent steeds op je hoede. We hopen dat het ons helpt om weer samen thuis te zijn en het gewone leven weer (proberen) op te pakken. Daarnaast nemen we tijd als gezin om te praten over wat we hebben gezien, waar we bang voor zijn of waar we ons boos over voelen. We bidden voor herstel, niet alleen van de stad, maar ook van beschadigd vertrouwen en kapotte relaties tussen mensen onderling.

Samen met Karunia foundation proberen we collega’s (en eventueel andere mensen) te helpen die moesten vluchten of bezittingen zijn kwijtgeraakt. Na de rellen zijn er namelijk veel winkels geplunderd. Onze lokale organisatie is niet in staat om deze schade te vergoeden. Ook proberen we de gezinnen te helpen van onze tuinman en onze hulp.


Op dit moment is Karunia foundation bezig om financiële steun te zoeken in Nederland voor een aantal hulpacties in en rond Wamena (o.a. zoals hierboven beschreven). Deze acties lopen echter al, dus zijn er ook al uitgaven geweest. Indien u een bijdrage wilt leveren, kunt u een bedrag overmaken op het rekeningnummer van Karunia foundation NL 34 ABNA 0247476242 o.v.v. ‘Noodhulp Wamena’. Deze steun zal 100% ten goede komen aan de vluchtelingen en andere slachtoffers van deze tragedie.   

30 september 2019

Landikma

Een beetje raar om onder deze omstandigheden nog een oud blog te plaatsen, maar deze stond al een poosje klaar tot we een keer goed internet zouden hebben. Nou, goed internet hebben we in ieder geval! (Het blog hieronder gaat over de ontrust in Wamena).

Ieder jaar hebben de mensen in Papua een dag extra vrij omdat ze dan herdenken dat het Evangelie binnenkwam. Er zijn de afgelopen jaren verschillende 50-jarige herdenkingen geweest. Landikma is één van de laatste hierin (mede ook omdat de voorbereidingen 3 jaar duurden en het inmiddels dus eigenlijk al 53 jaar is). Deze herdenking was van alle GJRP (vroegere ZGG) kerken hier uit de omgeving.

Ds. Vreugdenhil en zijn vrouw waren hiervoor natuurlijk uitgenodigd. Zij kwamen na ds. Kuyt zo’n 45 jaar geleden in Landikma het Evangelie brengen. Het leek ons bijzonder om deze herdenking mee te maken en besloten met ons gezin, Joppa en 8 GJRP studenten hierheen te rijden. Het ligt nog een eind achter Pass Valley. Zo’n 90 km van Wamena vandaan en een uur of 3 rijden. Tot Pass Valley is alles al geasfalteerd. (Toen we hier kwamen wonen was dat nog niet gebeurd en deed je er uren langer over). Na Pass Valley werd de weg slechter en hobbelden we richting Landikma. De natuur is prachtig en we konden Landikma al een poos zien liggen. De begroeiing werd steeds tropischer omdat Landikma een stuk lager ligt.


Aangekomen in Landikma bleek de herdenking net begonnen te zijn. Precies op tijd dus (want eigenlijk zou het uren eerder al begonnen zijn). We reden nog een stuk verder omhoog naar een standbeeld van een open geslagen bijbel, wat precies op een prachtig punt in de vallei staat. Daar aangekomen begon de herdenking. Ds. en mevr. Vreugdenhil kwamen door een poort aangelopen met een aantal lokale dominees van verschillende GJRP kerken die een fakkel in hun hand hielden. Ze liepen omhoog richting het monument. Het was een indrukwekkend gezicht. Er werd een aantal keer benadrukt dat de mensen hier vroeger in duisternis leefden en dat 50 jaar geleden het Licht hier binnenkwam.


Hierna zou er een speciale herdenkingsdienst worden gehouden in Landikma zelf. We hobbelden weer terug en waren benieuwd waar of we ergens zouden mogen slapen. We hadden rekening gehouden met zeer eenvoudige omstandigheden. Tot onze verbazing werden we in een prachtig huis gestopt van iemand van de overheid. Net nieuw gebouwd. Samen met de Vreugdenhils, Elco van Burg en Joppa mochten we daar verblijven. Luxe hoor!


De kids bleven ‘thuis’ aangezien we al aan zagen komen dat de herdenking behoorlijk lang zou gaan duren. Het begon buiten in de felle zon. Het nieuwe kerkgebouw moest namelijk ook nog geopend worden. Na alle gebruikelijke (Indonesische) formaliteiten werd de kerk geopend en de kerkelijke attributen binnengedragen. Ds. Vreugdenhil mocht de 1e kerkdienst daar bedienen en herdacht dat het Licht in de duisternis was gekomen. Bijzonder om mee te mogen maken. We waren ook weer blij dat het afgelopen was want eerst hadden we lang buiten in de zon gestaan/gezeten en daarna op de grond gezeten in de kerk omdat er niet genoeg stoelen waren.



In het huis stond al een heerlijke maaltijd voor ons klaar. Als we snel aten konden we nog een (volwassen) doopdienst meemaken met daaraan voorafgaand een belijdenisdienst. Een aantal jongeren werden buiten in een soort zwembad naast de kerk gedoopt. Alles verliep nogal chaotisch, maar vooruit. Het is ook een heel geregel met zoveel mensen en net een nieuw gebouw enzo.

De volgende morgen was het zondag en zouden we met z’n allen naar de kerk gaan. We stonden rond 9u al bij de ingang. Na een tijdje luidde een diaken de klok, normaal gezien een teken dat je naar binnen mag gaan. Maar dat ging even fout. Iedereen werd weer naar buiten gedirigeerd. Er werd wat nerveus heen en weer gelopen en niet zulke aardige dingen tegen elkaar gezegd. Maar we moeten wel bedenken dat we hier met verschillende stammen te maken hebben die vroeger vijanden van elkaar waren en nu tot hetzelfde kerkgenootschap behoren, maar die dus op sommige momenten hier nog steeds last van kunnen hebben. Tegen een uur of 10 mogen we dan toch naar binnen. Dit keer hebben we geluk en kunnen we op een stoel zitten. De kerk zit propvol!


Ook dit keer bedient ds. Vreugdenhil het Woord. Ook word het Avondmaal bediend. Heel bijzonder voor deze mensen van 13 verschillende gemeenten bij elkaar. Wij zitten helemaal van achteren en maken ons een beetje zorgen over de beker die na zo’n 200 monden ons bereikt.

We kijken terug op een bijzonder weekend. Het was interessant en mooi om mee te maken. 50 jaar geleden kwamen velen tot bekering. In de huidige tijd zijn er veel problemen binnen in de kerk, zijn er weinig ware gelovigen en raken we vaak gefrustreerd en maken we ons zorgen over de toekomst van Papua. Je kunt duidelijk zien dat de duivel hier hard werkt. Maar God gaat door met Zijn werk! 50 jaar geleden leefden de mensen in duisternis en wat bijzonder dat we nu op deze zelfde plaats met honderden mensen het Avondmaal mochten vieren!

- Met onze GJRP studenten in Pass Valley op de terugweg -

Het was ook best grappig om een keer in Landikma te zijn geweest. We zijn opgegroeid met woorden als Landikma, Bomela, Langda, Pass Valley, etc. (Zendingsgebied van onze kerk). Zowel Pieter, Jacomien en Joppa herinneren zich nog als kleuter dat ds. Vreugdenhil op de basisschool een presentatie kwam houden over Irian Jaya (het huidige Papua). We kregen een heus ‘zendingsgevoel’, terwijl het huidige Papua echt wel heel anders is dan op de plaatjes die we van de zendingskalenders herinneren...

Thuisgekomen werden verschillenden van ons ziek. Tja, niet gewend aan de bacteriën daar! Maar we hadden het ervoor over.