28 maart 2018

Zoek de verschillen

We wonen inmiddels alweer 6,5 jaar in Papua. Het leven hier is natuurlijk heel anders dan in Nederland. Maar wat is er nu precies anders? We hebben 60 verschillen op een rijtje gezet.


Deze zomer hopen we bij leven en welzijn weer op verlof te komen. Daar kijken we erg naar uit! Maar het is ook altijd weer een hele aanpassing voor ons gezin. Wanneer je onderstaande rij door hebt gelezen, krijg je misschien een klein beetje een idee waarom.

1. Op korte termijn dingen plannen. Op langere termijn heeft geen zin, het gaat toch altijd anders.
2. Met de hand afwassen, elke dag weer!
3. Afwas niet afdrogen maar in het rek laten staan.
4. Al het eten vanaf de basis maken.
5. Naar minstens 5 winkels en de markt voordat je al je boodschappen hebt.
6. De boodschappen worden voor je ingepakt.
7. Onderhandelen over de prijs van iets.
8. Grote voorraad aanleggen van levensmiddelen omdat het mogelijk een poos niet te verkrijgen is.
9. Boodschappen zijn duur omdat alles ingevlogen moet worden.
10. Geen toetje (teveel werk) of in plaats daarvan koekjes/taart als toetje (geleerd van de Amerikanen).
11. Weinig soorten fruit, maar wel heel veel soorten groene groente.
12. Alle groente en fruit ontsmetten (meestal gebruiken we gewoon afwasmiddel).
13. Bananen uit je eigen tuin eten.
14. Altijd over eten en recepten praten met andere blanke vrouwen.
15. In een houten huis wonen met kieren in de vloer waardoor je zo naar buiten kijkt.
16. Vechten tegen mieren en kakkerlakken, o.a. met toverkrijt.
17. Alle verpakkingen die open zijn opbergen in Tupperware of zippers tegen insecten.
18. Afhankelijk zijn van regenwater om te kunnen koken, wassen en douchen.
19. Het water uit de kraan niet kunnen drinken.
20. Alleen een koudwaterwasmachine hebben.
21. Regelmatig stroomuitval hebben.
22. Een hulp in de huishouding en een tuinman hebben.
23. Afval zelf verbranden in de tuin.
24. In een community op een complex leven met lokale mensen.
25. Schoenen uit doen bij de deur (heel onfatsoenlijk als je die aan laat).
26. Buitenshuis alleen hurktoiletten.
27. Alles wat je op tafel zet wordt opgegeten als er lokale mensen op bezoek zijn.
28. Een stukje taart op schoteltjes delen is heel raar. Zet alles op tafel en iedereen mag pakken waar hij/zij zin in heeft.
29. Op 1500 m. boven de zeespiegel wonen en de bergen in je achtertuin hebben.
30. In een vrijstaand huis wonen met een enorme tuin, buren zijn pas 60 m. verderop.
31. Het hele jaar door zomer, dus ook het hele jaar door dezelfde kleren dragen totdat de gaten erin vallen.
32. Perfect klimaat hebben, altijd een graad of 26, 's avonds koelt het af. Geen airco nodig en onder een dekbed slapen.
33. Poes in huis tegen de ratten en een (bijtende) hond tegen dieven.
34. Stroom- en internettegoed moeten kopen per maand (3 GB voor 65 euro).
35. Heimwee hebben.
36. Elke dag in drie talen denken en praten.
37. Hoog bedrag aan schoolgeld moeten betalen.
38. Elke dag huiswerk voor onze meiden, al vanaf grade 1.
39. Jesse in de buikdrager dragen. Prima, maar we missen wel de wandelingen met een wandelwagen over geplaveide wegen.
40. Rijden op een scooter.
41. Links rijden, stuur van de auto aan de andere kant hebben zitten.
42. Kuilen op straat ontwijken.
43. Bij stoplicht door rood licht rijden als je naar links gaat.
44. Niet ver kunnen rijden met de auto omdat we in een vallei wonen.
45. Niet hard kunnen rijden met de auto vanwege de slechte wegen en mensen/dieren op straat.
46. Geen gordels dragen in de auto, je weet nooit hoe snel je soms uit moet kunnen stappen. Soms deden we zelfs de maxicosi los (totdat die een keer omrolde...).
47. Met minstens dubbel zoveel mensen in de auto zitten dan dat er gordels zijn (als die er al zijn).
48. Geen verkeersregels. Belangrijkste regel: kijk voor je en toeteren maar!
49. Heel lang in de rij staan voor benzine (die op de bon is).
50. Op vakantie altijd met het vliegtuig.
51. Visa regelen en hiervoor dure trips moeten maken.
52. Niet zomaar naar de dokter, tandarts of het ziekenhuis kunnen. Gelijk ver reizen per vliegtuig.
53. Elke paar maanden een wormenkuur nemen met het hele gezin.
54. 's Avonds niet veilig over straat kunnen.
55. Regelmatig stammenoorlogen zien.
56. Niet meer vreemd opkijken als je zwaarbewapende militairen ziet of in de buurt hoort schieten.
57. Post zelf ophalen op het postkantoor.
58. Agenda is zowat leeg. 's Avonds hebben we eigenlijk nooit iets.
59. Heel close zijn als gezin.
60. Dichter bij God leven, veel en veel meer afhankelijk zijn van Hem!

14 februari 2018

Interview met Rahel, Seti en Jaco over de internationale klas






Afgelopen augustus t/m november zijn twee van onze collega's (Rahel en Seti) naar Nederland geweest in het kader van de internationale klas van Driestar Educatief. In die internationale klas zaten ook een aantal Nederlandse studenten die vervolgens in het buitenland stage gingen lopen. Jaco Zijl (Pieters achterneef) is hier bij ons geweest van november t/m januari. Een interessante terugblik.

1. Met welke reden ben je naar Nederland/Papua gekomen?

Rahel: Ik heb altijd geloofd dat alles wat in je leven gebeurt Gods plan is. Daarom denk ik dat God mij deze gelegenheid heeft gegeven om mij te vormen. En dit was natuurlijk een hele goede gelegenheid om me meer te verdiepen en meer te leren over hoe je je roeping als christelijke leerkracht vervult. En het is ook een mogelijkheid voor mij om bekwamer te worden als leerkracht.

Seti: Er zijn twee redenen waarom ik naar Nederland ben gegaan. Ten eerste omdat ik graag nieuwe dingen wilde leren en om tegelijkertijd te kunnen zien hoe mensen uit andere landen leren. En zeker hoe dingen op onderwijsgebied aangepakt worden. Ten tweede wilde ik heel graag Nederland zien en wilde ik ervaren hoe het is om naar het buitenland te gaan. En het leek me een bijzondere ervaring om vrienden te worden met mensen uit verschillende landen en om samen met hen te leren.

Jaco: Vanuit mijn opleiding tot basisschoolleerkracht aan Driestar Educatief te Gouda is het mogelijk om jezelf te verdiepen in internationalisering en christelijk onderwijs wereldwijd. Door deel te nemen aan de minor International Class verdiep je jezelf in de speerpunten van christelijk onderwijs, in verschillende culturen en onderwijssystemen. Na de International Class, die ongeveer 10 weken duurt, wordt er van de Nederlandse studenten verwacht dat zij deelnemen aan de International Experience, een project waarin de student voor 8 tot 10 weken naar het buitenland gaat om daar ervaring op te doen op het gebied van onderwijs en cultuur. Tijdens deze International Experience worden er basisscholen bezocht, stagegelopen, opdrachten uitgevoerd, lessen gegeven en een afstudeeronderzoek gedaan. 

2. Kun je in het kort iets zeggen over de internationale klas?

Rahel: Wat ik interessant vond aan de Internationale klas was dat we daar samen leerden ondanks dat we een andere achtergrond hadden en uit verschillende culturen kwamen. We leerden over een ander soort christelijk onderwijssysteem en we zagen hoe de christenen in Nederland leefden. Hierdoor heb ik geleerd om dankbaarder te zijn met wat ik heb en het motiveerde mij om nog meer mijn best te doen in alles. Ik heb meer geleerd over wie eigenlijk 'de christelijke leerkracht' is en welke verantwoordelijkheid je hebt als christelijke leerkracht en hoe je die roeping vervult.

Seti: Ik vond het interessant om te zien dat er een hoop overeenkomsten waren met de studenten uit andere landen. Want in het begin was ik heel bang om naar Nederland te gaan en had gedacht dat het beter was als ik het niet deed. Want ik dacht dat ik misschien wel de student zou zijn die het allerlaagste niveau zou hebben van iedereen en dat ik het niveau absoluut niet aan zou kunnen. Maar de werkelijkheid bleek anders te zijn. Iedereen streefde ernaar om elkaar te helpen, te ondersteunen en we kregen goede begeleiding vanuit school. Dus dat gevoel werd minder en uiteindelijk heb ik het kunnen doen!

Jaco: Tijdens de International Class (die dit jaar bestond uit twee Koreaanse studenten, een student uit Roemenië, twee studenten uit Papua en vijf Nederlandse studenten) wordt er veel, erg veel geleerd door alle studenten. Als Nederlandse student ben je gekoppeld aan een buitenlandse student en maak jij hem of haar wegwijs in de school, in alle opdrachten, in de cultuur en ben jij er als er vragen of moeilijkheden zijn. Zelf was ik de buddy van Seti. Ik denk dat voor mij het woord ‘samen’ uitdrukking geeft aan deze periode. Samen als klas nadenken over geloof en onderwijs, samen lachen, samen struggelen als we elkaar (vanwege cultuur) niet snappen, er samen doorheen zitten en er samen weer uitkomen. En vooral: samen als internationale en Nederlandse studenten God dienen, willen leren over Hem en jezelf ontwikkelen in het prachtige beroep van leerkracht. 


3. Wat heeft je geraakt bij het zien van het onderwijs in je gastland?

Rahel: De verantwoordelijke manier waarop christelijke leerkrachten van christelijke scholen leven en hoe ze een voorbeeld zijn voor hun leerlingen.

Seti: Wat ik zag op de Driestar is dat ze ook echt toepassen wat pedagogen zeggen of schrijven. Hetgeen wat ze zeggen over onderwijs is gebaseerd op de bijbel. Ik zag dat studenten ook toepasten wat ze geleerd hadden. Hieruit concludeerde ik dat het onderwijssysteem in Nederland functioneert zoals God het heeft bedoelt.

Jaco: Tussen het onderwijs in Nederland en Papua heb ik niet zo heel veel overeenkomsten kunnen vinden. Als Nederlandse leerkracht is het bijna niet mogelijk om je een les zonder boeken, werkboeken en SMART-board voor te stellen. Ook probeer je zo veel mogelijk interactie in je lessen te verwerken en de leerlingen individueel bij de les te betrekken. In Papua zag ik het tegenovergestelde. Ik moest lessen geven zonder boeken, met een whiteboard en nagenoeg geen materialen. Ook is het bijna niet mogelijk om (puur door cultuurverschil) niet mogelijk om interactie te hebben. Op zo’n moment ga je iets anders naar je lessen en de inhoud hiervan kijken, erg leerzaam! 

4. Welke dingen die je hebt geleerd tijdens deze periode wil je in de toekomst toe gaan passen voor de klas?

Rahel: Er zijn niet veel dingen die ik direct toe kan passen in Papua, want de verschillen zijn te groot. Maar ik ga wel proberen om mijn manier van lesgeven te veranderen. Ik wil nog creatiever worden in het lesgeven. En ik wil proberen om de christelijke waarden in elke les naar voren te laten komen. 

Seti: Het belangrijkste wat ik geleerd heb is:
1. Elke leerling heeft talenten gekregen van God om Zijn Naam daarmee groot te maken. Dus als leerkracht heb ik de verantwoordelijkheid om er samen met hen achter te komen wat hun talenten zijn, zodat ze die ook kunnen gebruiken.
2. Mijn kijk op leerlingen moet veranderen, want elk kind is uniek en compleet geschapen door God. Er is niemand die niets kan en dat moet ik altijd voor ogen houden.
3. Als leerkracht heb je een voorbeeldfunctie. Ik ben me bewust van mijn fouten. Ik hoop dat de ervaringen die ik opgedaan heb een goede les zijn geweest voor mij zodat ik een goed voorbeeld zal kunnen zijn voor mijn leerlingen.

Jaco: Wat ik, voor zover ik dit nu kan overzien, mee wil nemen mijn toekomst in, is de gedachte dat wij in Nederland zo gezegend zijn met het (christelijk) onderwijs en de mogelijkheden die wij hebben. Wat beseffen veel mensen dit niet! En daarnaast zal ik nooit vergeten wat iemand in Papua tegen mij zei: leerkracht zijn is niet zozeer een beroep, het is je leven geven voor het leven van een ander. En ik zou daar graag aan toevoegen: tot eer van een Ander! 

5. Wat was je eerste impressie van het gastland?

Rahel: Ik verbaasde me over het fenomeen 'zomer'. Ik wist dat er in Nederland 4 seizoenen zijn, maar ik had me niet voorgesteld hoe de zomer eruit zou zien. Op de 2e dag dat we in Nederland waren gingen we naar het strand en ik was ontzettend verbaasd toen ik erachter kwam dat het om 21.00u nog steeds licht was! Haha, dat vond ik echt heel grappig. Ik vond het heerlijk en heb er erg van genoten.

Seti: Als eerste viel het op dat het in Nederland langer licht is. Om 9 uur 's avonds was het nog steeds licht! Ten tweede viel het me op dat het langs de doorgaande wegen niet volgebouwd is met grote gebouwen. In Indonesie houden de mensen ervan om gebouwen dicht langs de grote weg te bouwen. Maar in Nederland zijn er bijna geen gebouwen langs de grote weg! Als derde: er zijn een hoop verkeersregels in Nederland en de mensen gehoorzamen die ook. En de mensen rijden aan de rechterkant van de weg.

Jaco: Ik herinner mij het moment dat ik in de auto het vliegveld afreed nog goed. Ik wist niet goed waar ik kijken moest… Wat was dit ‘anders’! De straten waren vies en slecht onderhouden, mijn autodeur ging alleen van de buitenkant open, het verkeer was een grote rommel en het leek wel alsof alle huizen op instorten stonden. En toch… De mensen waren vriendelijk en wilde graag helpen, de natuur is prachtig en het ‘voelt goed’ om in de cultuur te stappen.

6. Kun je een paar dingen opnoemen die je mooi vond of erg waardeerde in de gastcultuur?

Rahel:
- Iedereen die werk heeft werkt ook echt! En iedereen doet zijn best en probeert zijn werk op een goede manier uit te voeren. Harde werkers.
- Ook mannen vinden het leuk om in de keuken te helpen.
- De christelijke families bidden, danken en lezen uit de bijbel als ze samen eten.
- Er zijn speciale scholen voor kinderen met een handicap.
- Dit is mijn favoriet: Het viel mij op dat de Nederlandse mensen een hart hebben voor mensen die het minder hebben. Ze geven bijvoorbeeld geld aan mensen zodat zij een kans krijgen om te leren of zodat er geevangeliseerd kan worden. Hierdoor krijgen mensen een beter leven en het belangrijkste: hierdoor kunnen zij God leren kennen. Ik zei pas tegen een vriendin: "Ja, Nederlanders zijn inderdaad erg individualistisch, maar wij (die uit een groepscultuur komen) kunnen hiervan leren!" Hiervan was ik erg onder de indruk.

Seti:
- Hoe je behandeld wordt op openbare plaatsen. Als wij iets vroegen aan iemand dan waren de mensen altijd bereid om ons te helpen.
- De mensen werken heel hard en doen hun uiterste best op hun werk met de capaciteiten die ze hebben. Ze lopen de kantjes er niet vanaf.
- De mensen voelen zich verantwoordelijk voor hun eigen werk, ze leunen niet op anderen.

Jaco: Wat ik als erg mooi heb ervaren is de gastvrijheid en de vriendelijkheid van de mensen. Overal ben je welkom, het maakt niet uit wanneer en ze hebben altijd een goed woord voor je klaar. Ik denk wij (als Nederlanders) hier best van kunnen leren. Vaak denken wij dat we erg gastvrij zijn (of niet natuurlijk), maar echte gastvrijheid gaat altijd nog een stapje verder… 

7. Wat vond je apart?

Rahel:
- Bijna iedereen rijdt op een fiets.
- Het regent bijna elke dag en het kan superkoud zijn. Er is daar bijna geen zon.
- Ondanks de regen en de kou gaan de mensen toch naar het strand en de zee.
- In de reformatorische kerken hebben alle vrouwen een hoed op en alleen de mannen gaan 2 of 3x staan tijdens de hele dienst.

Seti: Dat mannen vrouwenwerk doen, bijvoorbeeld in de keuken. En dat mannen en vrouwen gelijk zijn. Er is geen (stands)verschil.

Jaco: Wat ik (zeker in het begin) lastig vond, was dat mensen dingen op het laatste moment aan laten komen en daarna opeens plannen maken. De eerste weken was dit erg vreemd, maar al snel ga je hierin mee. Wat ik ook erg interessant vond aan de cultuur in Papua is de invloed van de traditionele cultuur en de -adat (wet) die nog steeds groot lijkt te zijn. Het is interessant om te zien hoe dit mensen nog beïnvloedt en hoe deze mensen hier mee omgaan. Ik had dit ergens wel verwacht, maar als je er naast staat is het toch interessant om te zien. 

8. Wat kan je gastland leren van jouw eigen cultuur?

Rahel: Nederlanders lijken altijd haast te hebben. Hierdoor lijkt het alsof ze niet echt van dingen kunnen genieten. Dus misschien moeten jullie af en toe eens even ademhalen en even de dingen vergeten die je allemaal nog moet doen. Probeer bewust te genieten van de dingen om je heen.

Seti: Ik denk op het gebied van 'samenzijn'. Iedereen heeft het druk met zijn eigen werkzaamheden en het lijkt alsof iedereen tijd in wilt halen ofzo. Op deze manier kan je niet genieten van wat je aan het doen bent.

Jaco: Als ik iets moet bedenken waar mensen van zouden kunnen leren, dan denk ik dat ik kies voor orde, structuur en verantwoordelijkheid nemen. Dit is vrij ‘Nederlands’, maar ik denk dat het geen kwaad zou kunnen als daar iets meer aandacht aan besteed zou worden. 

9. Wat was het leukste wat je gedaan hebt in je gastland?

Rahel: Met de trein mee. We reden lange afstanden en ik genoot van het mooie landschap en op deze manier konden we in korte tijd een heleboel dingen zien die we nog nooit gezien hadden. Ook het fietsen met vrienden vond ik erg leuk.

Seti: Toen we op bezoek gingen op scholen en zelf les mochten geven. Op deze manier konden we zien hoe het er in Nederland in het onderwijs aan toe ging en we konden iets van onze eigen cultuur en ons eigen land bijbrengen aan de Nederlandse kinderen. Ook hebben we een aantal toeristische plaatsen bezocht met vrienden.

Jaco: Eigenlijk kan ik niet zo goed één activiteit kiezen, alles heeft zoveel indruk gemaakt en ik zou tekort doen aan andere ervaringen als ik er maar één kan beschrijven. Toch hebben de dagen die ik in de jungle heb doorgebracht veel indruk gemaakt en heb ik hier erg van genoten. Vanwege de vakantie ben ik op bezoek gegaan bij een familie die voor Wycliffe een aantal maanden per jaar in Sinimburu woont, een klein dorpje midden in de jungle. In dit dorp werken zij aan community development, gezondheidszorg, discipelschap en vertaalwerk. Door onderdeel van hun gezin te zijn had ik de mogelijkheid om inzicht te krijgen in hun werk, in hun manier van leven, in de positieve en negatieve momenten en in wat God doet midden in de jungle van Papua. Een prachtige ervaring! 

10. Is er nog iets anders wat je graag nog wilt zeggen?

Ik wil alle families die ons zo fijn geholpen hebben in Nederland heel hartelijk bedanken. Ik voelde me bevoorrecht toen ik bij jullie was. Wa wa wa, Rahel Huby.

Ik ben heel blij dat ik deze mogelijkheid heb gekregen om naar Nederland te gaan en daar onderwijs te volgen. Ik wil iedereen heel hartelijk bedanken die het voor mij mogelijk hebben gemaakt om een hoop te leren in Nederland. Dank voor jullie donaties en jullie ondersteuning, op welke manier dan ook! Ik ga mijn best doen om het geleerde (voor zover dat mogelijk is) in de praktijk toe te passen. Moge God u en uw families zegenen! Terima kasih, wa. Seti Togodly.



9 januari 2018

Groetjes van Julia, Ivana en Jesse


Beste familie, vrienden en kennissen,

Het leek ons leuk om in het nieuwe jaar onze 3 kids even aan het woord te laten:

Julia
Ik zit nu in het laatste jaar van de Engelse school. Dat is 8th grade. Dat is hetzelfde als de 2e klas in Nederland. Aan het einde van dit schooljaar heb ik mijn graduation. We hebben dan een banquet in Sentani, dat is een diner. En iedereen die in grade 7 zit die moet ons dan serveren. Iedereen heeft dan hele nette kleren aan. Ik heb daar heel veel zin in! Na grade 8 gaat mijn moeder me thuis lesgeven. Dus daarom doe ik nu op school (en ook een beetje thuis) in plaats van het vak Engels wat Nederlandse vakken. Ik doe VWO Duits, Frans en Nederlands. Ik vind Frans het allermakkelijkst van Duits en Frans. Mijn meester die helpt met Frans, want hij heeft in Mali gewoond waar ze Frans spreken. Ik volg die vakken via de Fruytier. Het gaat best goed!

Ik heb een poos gespaard om een ticket naar Nabire te kopen waar mijn nichtje Hanne woont. In oktober ben ik een weekje naar Nabire geweest. Dat was echt heel leuk! Misschien komt Hanne ook nog een keertje hierheen.

Mijn hobby is fotograferen. Ik krijg les van een Amerikaanse vrouw die hier ook woont. We zijn een poosje geleden naar het Baliemfestival geweest en daar hebben we samen foto's gemaakt. Ik heb zelf daar ook in meegespeeld. Dat was echt heel leuk.

groetjes van Julia


Ivana
Ik zit in 5th grade (dat is groep 7) bij meester Rens Krijger. Hij is Nederlands, maar we praten natuurlijk Engels op school. Ik krijg van hem ook het vak Nederlands samen met 3 andere Nederlandse kinderen. Ik vind dat erg leuk, want dat is heel makkelijk! Mijn lievelingsvak op school is Art, dat is handvaardigheid. Ik kan nu ook heel erg goed tekenen.

Ik heb heel lang gespaard voor een E-tablet. Die heeft ome Pieter voor mij in Nabire gekocht. Jammergenoeg is hij Indonesisch en heeft hij veel problemen, net als dat hij uitvalt en dat hij dingen vergeet. Nu ben ik aan het sparen voor een microscoop en de Lego Friends mall. Ik spaar geld door het niet uit te geven en door chocolaatjes en koekjes te maken samen met Julia en te verkopen. Binnenkort is er een hele grote rommelmarkt. Daar gaan we veel van onze spullen verkopen. Julia en ik zijn in de kerstvakantie van kamer verwisseld naar onze vader en moeder hun kamer. Nu hebben we veel meer ruimte en we doen heel veel spullen weg. Daar verdien ik weer geld mee!

Ik ben heel erg tegen plastic. Ik wil graag dat de plastic soep weggaat. Omdat het heel slecht is voor de natuur en waardoor veel zeedieren en vogels sterven. Ik wil jullie graag vragen om één stuk zwerfafval per dag op te rapen en weg te gooien en aan andere mensen vragen of ze dat ook doen. Als heel Nederland één stuk zwerfafval per dag opraapt en weggooit, dan zijn er al 17 miljoen stukken afval per dag opgeruimd. Maar het natuurlijk nog beter als u dat doet en ook minder plastic gebruikt! Koop bijvoorbeeld geen plastic flesjes meer maar neem uw eigen waterfles mee.

Mijn hobbies zijn zwemmen (maar er is hier geen zwembad), voor dieren zorgen (ik zorg nu voor de vissen van mensen die op verlof zijn), naaien en ballet. Ik wil graag lenig worden. Ik ben nu al zo lenig dat ik al de split kan!

Ik ben 23 december 11 jaar geworden. Het was een superleuke dag! Bedankt voor alle kadootjes en kaarten.

Ik heb heel erg zin om weer terug naar Nederland te gaan. Ik mis mijn vriendinnen echt heel erg. Schrijven jullie ook iets terug? Groetjes van Ivana


Jesse
Ik ben al een hele grote jongen, al 20 maanden! Ik hou heel erg veel van mensen om mij heen. Ook als ik ze niet ken. Ik kijk gewoon net zo lang naar ze tot ze naar mij kijken en lach lief naar ze. Of ik probeer of ik op hun telefoon mag. En dat mag soms ook. Ik weet precies hoe een telefoon werkt. Ik hou erg van knopjes enzo. Zo leuk om op te drukken! Ik speel graag met sleutels. Weet je wat heel grappig is? Papa en mama zijn al heel lang een sleutelbos van het huis en de motor aan het zoeken. Ze kunnen hem lekker niet vinden, want die heb ik natuurlijk in de prullenbak gegooid!! En autorijden is ook erg leuk. Ik mag vaak bij papa op schoot en het stuur vasthouden en op de toeter drukken. Zo leuk! Ik hou ook erg van vliegtuigen. Die gaan zo lekker hoog en hard! En alle stewardessen zijn zo aardig tegen mij! Mee op de motor is ook erg leuk. Ik hoop maar dat dat allemaal ook in Nederland mag...

Ik vind het gezellig om lekker te kletsen. Ik probeer zo veel mogelijk woorden na te zeggen, daar wordt iedereen altijd erg blij van. Ik kan ook al een heleboel Indonesische woorden! Gelukkig snappen papa en mama, Julia en Ivana mij altijd. Ik vertel graag verhalen en maak er dan gebaren bij met mijn handen.

Ik hou erg van eten. Ik lust bijna alles. Nederlandse kaas is ook zo lekker!! En koe-koe-ka-ka (chocolade) ook, mmmm!

Julia en Ivana moeten altijd meehelpen met de afwas opruimen enzo. Ik moet ook iets doen en dat kan ik al heel goed: de poes eten geven. Paar brokjes in z'n bakje en dan goed met twee handjes vasthouden en op de goede plaats zetten. Makkie.

Ik zit ook op papa en mama's koor. Ik ga altijd mee met oefenen. De piano vind ik prachtig! En de meneer die erachter zit noem ik 'kooj'. Want ja, die is er altijd als het koor is!

Nou, de hartelijke groetjes van mij. Ik ben al hard aan het oefenen met foto's omdat ik niet zo goed weet wie jullie allemaal zijn. Maar goed, ik vind toch iedereen aardig dus dat maakt niets uit. Tot ziens in Nederland!


22 december 2017

Kerstgroet 2017

Vanuit Wamena wensen we jullie Gezegende Kerstdagen en een Voorspoedig Nieuwjaar! 

He will bring new hope to the waiting nations,
When He comes to reign in purity and love.
Let the earth rejoice at the Saviour's coming
Let the heaven's answer with the joyful morn:
Gloria in excelsis Deo!
Hear the angels singing: 'Christ is born'.

Hieronder een korte impressie van de Kerstviering op STKIP afgelopen week. Net zoals voorgaande jaren hadden we een gelegenheidskoor waarmee we een aantal bekendere Christmas Carols hebben ingestudeerd. Daarnaast hebben we gezongen met het vaste schoolkoor, een kleinere groep studenten en collega's, waarmee we sinds afgelopen januari wekelijks repeteren. Het was heel leuk en inspirerend om onder andere een aantal Carols van John Rutter in te studeren en uit te voeren. Een jaar geleden kon nog niemand noten lezen en kende niemand deze muziek, maar in een jaar tijd heeft het koor zich goed ontwikkelt.

Ondertussen hebben we allemaal vakantie. Op 29 december moeten we het land uit naar Singapore voor een nieuw tijdelijk visum. De aanvraag voor een nieuwe verblijfs- en werkvergunning is nog steeds in behandeling en was niet klaar voor het begin van de Kerstvakantie. Vandaar dat we weer een nieuw tijdelijk visum moeten halen. We hopen op 6 januari weer terug te zijn in Wamena. De situatie rond het visum blijft dus nog even onzeker. We proberen ons er niet al te druk over te maken en vertrouwen dat God weet wat het beste voor ons is. Het blijft natuurlijk wel een beetje onzeker en jullie gebed stellen we zeker op prijs!     






2 november 2017

Ontmoet 2 Papua meiden aanstaande vrijdag!



Beste vrienden en belangstellenden,

Misschien weten jullie het al, maar op dit moment zijn er twee oud-studenten en collega's in Nederland en volgen de internationale klas aan de Driestar. Rahel Huby en Setty Togodly zijn in 2012 op STKIP begonnen en zijn in 2016 afgestudeerd. Daarna zijn ze bij ons in dienst getreden als docent. Pieter is jarenlang Setty's mentor geweest. We kennen ze dus heel goed en we zijn er trots op dat ze nu deze kans krijgen. We hebben ze niet alleen helpen opleiden, maar doordat ze bij ons op de campus wonen zijn ze bij ons kind aan huis.

Sommigen van jullie hebben in het verleden de video's met interviews met studenten gezien. Hierin komen Rahel en Setty ook aan het woord. U kunt de video's terugkijken op https://www.youtube.com/watch?v=1vrNeczKbjQ. We hopen dat dit jullie nieuwsgierig heeft gemaakt naar meer.

Aanstaande vrijdag 3 november om 19.45u zijn ze in de Petrakerk te Kapelle-Biezelinge voor een informatieavond. Een uitstekende gelegenheid om daar hun verhaal te horen en mensen te ontmoeten waarmee we een groot deel van ons leven in Papua delen. En een unieke gelegenheid om hen uw vragen te stellen!

Kom dus ook en ontmoet deze twee bijzondere dames! Wij zouden het erg waarderen.

Groeten uit Wamena, Pieter & Jacomien, Julia, Ivana en Jesse






10 oktober 2017

"Heel Wamena bakt"

Ik trek een duur pakje rozijnen open. Hé, rozijnen horen toch niet te bewegen? Het krioelt van de beestjes. Hop, in de vriezer ermee...

Eén van mijn hobbies is bakken en koken. Heb ik altijd al leuk gevonden. Maar na een aantal jaren hier denk ik er inmiddels iets anders over. Een hobby is iets wat je doet omdat je het leuk vindt en niet omdat het moet. En dit vind ik niet altijd leuk meer en het moet elke dag. Het kost enorm veel tijd en er zijn dagen dat ik gewoon even helemaal geen zin heb om eten klaar te maken! In principe maak ik het ontbijt, de lunch en de avondmaaltijd zelf. En ook de dingen tussendoor. Een toetje doen we alleen als er gasten zijn. Teveel werk.

- Eten voor speciale gelegenheden - 

Maar het voordeel is dat je enorm creatief wordt en nieuwe ideeën opdoet. Zo gaat het gesprek met een andere blanke vrouw al snel over eten en worden er veel recepten uitgewisseld, recepten van over de hele wereld. Ik heb een kookboek samengesteld van alle blanke vrouwen uit Wamena die hier wonen of de afgelopen jaren gewoond hebben. Was erg leuk om te doen! Er staan alleen recepten in die te maken zijn met locale ingrediënten en ook een aantal Indonesische recepten. En elke twee weken ga ik op kookles bij een Amerikaanse vrouw die hier al 20 jaar woont. Zij leert me nieuwe trucjes en geeft nieuwe ideeën en recepten. En om mij een beetje te ontlasten hebben we besloten om elke zaterdag eten te halen in de stad bij een lokaal tentje. Ook hulpmiddelen als een keukenmachine en een broodbakmachine zijn handig. Als de stroom tenminste niet uitvalt.

Eten is belangrijk hier. Afscheid, verjaardag, feestdagen, enz. Vaak doen we dan een potluck: iedereen neemt iets mee. Op deze foto een afscheidspicknick van een Zwitserse vriendin.

Je moet natuurlijk boodschappen in huis hebben als je wilt bakken en/of koken. Boodschappen doen in Wamena kost veel tijd en energie. Niet alles is hier te verkrijgen. Ga je in Nederland naar de AH op de hoek, hier moet je een stuk of 4 winkels en de markt af voordat je alles hebt wat je nodig hebt. Ook hier doen we aan hamsteracties. Zij het dan niet zoals AH ze heeft. Ik hamster zo veel mogelijk. Want het kan zomaar zijn dat een bepaald product tijdenlang niet te verkrijgen is. Zo is er nu al een paar maanden moeilijk havermout te verkrijgen. Een aangezien wij elke morgen muesli eten is dat lastig! Toen we in Sentani waren voor ons visum hebben we maar even flink ingeslagen, dus we kunnen nog eventjes vooruit.

Afgelopen weken raakt er steeds meer op in de winkels. Dit komt doordat er een tijdje geleden een vliegtuig van de baan af is geschoten (die nu nog steeds naast de baan staat) en omdat er een paar vliegtuigen in onderhoud zijn. Wamena is afhankelijk van de luchtvaart dus momenteel komt er weinig binnen. De maatschappij die aan de grond staat heeft het alleenrecht op het invliegen van grote hoeveelheden benzine. De benzineprijs stijgt met de week (is inmiddels al verdriedubbeld of meer) met als gevolg dat alle prijzen stijgen. En die prijzen zijn normaal al behoorlijk hoog. Indonesië is over het algemeen goedkoop, maar alles in Wamena moet ingevlogen worden. Dit maakt het leven duur.

Eieren koop je per rek van 30. Als je geluk hebt zitten er geen rotte tussen. Je kunt ze in een bak water doen om te kijken of er boven komen drijven. Maar daar heb ik geen zin in, dus gebruik je een apart kommetje om je eieren één voor één in te breken voordat je het in je beslag doet. Ik was er een tijdje te lui voor, maar als je net een liter dure melk en meel in een bak hebt gedaan om pannenkoekenbeslag te maken en je gooit er zwart water in van een ei, dan leer je het wel! De lucht blijft nog een tijdje hangen in huis...

Op de markt koop je dingen niet per stuk, maar per stapeltje. Voornamelijk producten die in Wamena groeien. Maar niet alles groeit hier omdat Wamena hoog ligt. Dus ananas moet van een lager gelegen post komen en vruchten als papaya, watermeloen en mango moeten ingevlogen worden vanaf de kust waardoor je gelijk een euro of 5 betaalt voor zo'n vrucht. Groente en fruit moet gewassen worden. Er hebben vele handen aangezeten en soms wordt het gewassen in de goot naast de kant van de weg. Ik desinfecteer alleen dingen die we rauw eten. Van de andere dingen was ik de buitenkant met afwasmiddel en schil het. Roerbakgroenten maak je gewoon zelf. De verschillende gemengde groenten gaan in kleine stukjes in de vriezer zodat ik er zo een zakje uit kan trekken als ik het nodig heb. Hoera voor mijn keukenmachine! Hoe heb ik het de eerste jaren hier zonder kunnen doen?!

Kant en klaar bestaat hier niet. Dus alles moet vanaf de basis gemaakt worden. Ach, het is in tegenwoordig in NL toch? Veel gezonder. Maar toch wel makkelijk als je af en toe een blik soep open kunt trekken of een Dr. Oetker pizza in de oven kunt schuiven hoor! In principe kan je bijna alles zelf maken: bonbons, kroketten, basterdsuiker, poedersuiker, yoghurt, loempia's, kruidenstokbrood, Twix, chips, mueslirepen, pesto, ijs, allerlei soorten brood, tompoezen, enz. Maar dat kost tijd, geduld en energie. En daar ontbreekt het me nogal eens aan.

- Alles homemade!! -

En waar bewaar je al die boodschappen? Juist, in de vriezer! Ik heb een grote vrieskist en daar gaat een heleboel in: havermout, meel, gist, vlees, groente, fruit, rijst, noten, rozijnen, Bambix uit NL, kruiden, koekjes, enz. Ideaal. Je kunt het op deze manier lang bewaren en zo kunnen er tenminste ook geen beestjes bij of inkomen.

Beestjes. Je kunt ze in veel producten vinden: in de meel, in pasta, in havermout, enz. Weggooien doen we hier niet. Ten eerste te duur en ten tweede zonde van het eten. Dus vriezen we het eerst in en zeven ze eruit. En zijn we daar te lui voor, dan eten we ze gewoon op. Gelijk weer wat eiwitten binnen. Vlees is tenslotte duur. Je moet alles wat open is gemaakt goed afsluiten, want anders komen de mieren of kakkerlakken erin.


Dus alles gaat in goed afsluitbare doosjes of zippers. Al zijn kakkerlakken behoorlijk slim en eten gerust een gat in plastic of papier, of als ze lang genoeg de tijd krijgen eten ze een dopje eraf. Best frustrerend. Zo had ik voor Julia een Chocolonely reep uit NL bewaard voor haar verjaardag in mijn kadootjeskast. De avond voor haar verjaardag wil ik die in gaan pakken, blijkt dat een kakkerlak ervan heeft gegeten. Door het papier en aluminiumfolie heen. Maar ach, dat stukje snijden we er wel vanaf. En ooit hadden we oranje muisjes gekregen. Wilde ik bewaren tot Koningsdag in een blikje. Op een gegeven moment liep er een heel spoor mieren naar toe. Ik heb het hele bakje weg kunnen gooien. Was niet meer te redden. Hebben we mieren in de boter of in de melkpoeder (ook dure producten) dan zetten we het in de vriezer of in de zon, daar houden mieren niet van.

En natuurlijk krijgen we weleens dingen opgestuurd vanuit NL of neemt bezoek iets mee. Dat zijn voor ons hele speciale dingen! Die bewaren we voor een bijzonder moment en doen er zuinig mee. Gevuld speculaas, drop, paaseitjes, chocoladeletters, stroopwafels, enz. Ivana en ik hebben het probleem dat we weleens TE zuinig zijn. We vinden het zo zonde om het op te eten. Ivana kreeg het voor elkaar om haar chocoladeletter van 2015 te bewaren tot Sinterklaas 2016. Ze had ook nog andere Sinterklaaschocolaatjes bewaard, maar helaas. Ook chocolade kan schimmelen. Volgende keer misschien ook maar in de vriezer bewaren.

De rozijnen-met-beestjes worden later gewoon weer gebruikt. Je legt de bevroren rozijntjes in een bakje water en de dode beestjes komen boven drijven. De rozijnen gaan in het krentenbrood. Maar ik geef deze liever toch maar niet aan Jesse...

Ik denk dat we 'Heel Holland bakt' voor het volgende seizoen maar eens uitnodigen om hier te komen draaien. We zullen eens kijken wie er dan wint.

- Dit filmpje is gemaakt door een Amerikaanse vrouw uit Sentani -